Küba, Amerika’nın burnunun dibindedir.
Bilenler bilir, bir zamanlar, dikta yönetimiyle de ABD’nin adeta bir sömürgesi gibidir ve kara para ve fuhuş cennetidir.
Derken, Ocak 1959’da sosyalist devrim gerçekleşir.
ABD her ne yapsa da, bunu engelleyememiştir.
Sosyalist Küba o günden beri “devrimini” sürdürmektedir.

Che Guevera, Küba Devrimi’nin Fidel Kastro ile birlikte, iki büyük önderinden biridir.
Bu iki önder, özellikle de CHE, bütün dünyada da bir efsanedir.
Ancak emperyalist ABD içinse en kötü örnektir.
Ne yapsa ne etse de ABD, Küba Devrimi’nin bu efsane önderi Che Guevera hayranlığının önüne, en başta kendi ülkesinde bir türlü geçememektedir.
ABD bu, sonunda kendince bir yolunu buldu.
En iyisi Che’yi şöhretle “tüketmek”tir.
Dünyada yapamasa, hiç olmazsa kendi ülkesindeki bu “Che salgını” mutlaka önlenmelidir.
Amaç “Che büyüsünü” bitirerek onu giderek, kitlelerin gözünden sıradanlaştırarak düşürmektir.

Bu işlerde hünerli olan büyük bir tanıtım şirketi, ülke çapında, özellikle de gençler arasında popüler bir yarışma düzenler.
Konusu “Che Guevera’ya en çok benzeyenler.”
İlk yüze girenlere, çok yüklüce ödüller verecekler.
Bu çok büyük bir organizasyondur.
Bütün ülke çapında duyurulur.
Binlerce genç yola koyulur.
Sonunda istenilenler olur!

Che efsanesi giderek zayıflar,
Beklendiği gibi büyü bozulur.
Sistemin de zaten amacı budur.

Che gömlekleri, şapkaları, donları her yerde pazara, piyasaya sunulur.
Che artık bir tüketim malı olur, işporta tezgahlarını doldurur.
Sistem işler; hem piyasa kazanmış olur, hem de beklenen amaç hasıl olur.
Che markalı ürünler, aksesuarlar ve giyecekler yıpranmış, kirlenmiş halde çöplüklerde ve yerlerde bir atık olur; artık ne yasaktır ne de korkulur.
Korkulan Che salgını ile sistem artık uyumludur!
ABD gençliğini saran, kasıp kavuran CHE efsanesi giderek zayıflatılır.
Sistemin amacı ve beklediği de zaten budur.
Beklendiği gibi CHE büyüsü bozulur.

Ülkemizde de geçmişin unutulmaz, efsane gençlik önderlerinin idol olan sol-siyasal kişilikleri, çeşitli görsel şekiller ve adlar altında anma etkinlikleriyle, yazık ki bir biçimde tüketilmektedir.
Hatta istismar sayılabilecek biçimde televizyon reytinglerine, güncel siyasete, şahsi siyasi beklentilere samimiyetsizce araç edilmektedir.
Acıklı ve dokunaklı hikayelere bezenmiş idam-ölüm görselleriyle de
gerçeğinden koparılıp eritilmektedir.

Böylesi bir durum, tıpkı ABD’deki CHE örneği gibi, o büyülü ve unutulmaz kişilikler için, gerçekten büyük ve acı verici bir tehlike potansiyelidir.
Öyle ki anılanlarla ananlar arasında, ne düşünsel, ne yaşam tarzı, ne duruş, ne ilke, ne beklenti, ne amaç, ne eylem benzerliği hiç de görülmemektedir.
Sosyal medya üzerinden özellikle de sabun köpüğü gibi uçurtulup düşürülmekte ve değersizleştirilmektedir.
Her biri “Bir varmış, bir yokmuş” muamelesi görmektedir.
Bunu da herkes gördüğü gibi; her şeyi bilmektedir.
İyi niyetlerle olsa da ama gerçekte, “iyiler” tüketilmekte; değerler eritilip etkisizleştirilmektedir.

Aslına bakılırsa; “ölümü seçen o ölümsüzlere” kötülük edilmektedir.
“Aşk, ihtiyaca yenilmektedir!”

Cemil YAVUZ

The post “CHE GUEVERA” YARIŞMASI! appeared first on POLİTİKHANE.

Bu durumda, halkçı siyasetçiler de çizgisini bu yönde devam ettirmek zorunda olup, bundan asla ödün ver(e)memelidir.

Halkçı siyasetçinin mücadelesi halk için, toplum için değilse, başka ne için, kim içindir? Sermaye düzeni adına hiç olamaz. Ayrıcalıklı belirli bir zümre adına da olamaz.

“Profesyonel siyasetçilik” adına ille de ‘bir şey’ veya ‘bir yerlerde olup’ güç elde etme, şahsi kariyer hırsı ve bencilce hevesler için zaten ol(a)maz!

Elde edilmiş bir gücün devamı için; kudretli olup, kudretli kalmak için de ol(a)maz! Elde edilen birtakım yüksek ayrıcalıkları elde tutmak ya da yüksek ayrıcalıklar elde etmek için de ol(a)maz! Eğer bütün bunlar varsa da zaten, halkçı siyasetçi olun(a)maz.

Olursa da sağdaki siyasetçilerden bir farkı da kalmaz.

Toplumlarda sömürüye dayalı düzenin devamının sağlanması için siyaset en önemli ve en etkili araçtır.

Bunu sağlamak da sağ siyasetçilerin işidir; varlık nedenidir.

Gerek din-inançlar ve gerekse de etnik-şoven milliyetçilik istismarları, sağ siyasetin kullandığı en etkili araçtır.

Bu araçlar sayesinde ezilen sınıfları kendi kontrolleri-denetimleri altında tutarlar. Hatta kendi içlerinde de ayrıştırırlar.

Birbirilerine yabancılaştırırlar. Kimi zaman da çatıştırırlar.

Bu tarz siyasetin dünyadaki örnekleri çok yaşanmıştır, halen de yaşanmaktadır.

Bu tarz siyasette en başta ve öncelikle nüfuz olur, para olur, mal-mülk olur.

Ranta dayanan büyük kazanç olur. Ayırma da olur, kayırma da olur.

Ötekileştirme ve dışlama olur. Saydamlık yerine gizlilik olur.

Yok sayma, post sayma olur! Hoyratça post kapma olur! Yaranma ve yalanma olur! Aldatma-riya ve itaat olur!

Entrika, hokkabazlık ve düzenbazlık, hile olur.

Hile i şer’iye olur!

Bu tarz siyasette tertip ve tuzak var. Kuyusunu kazma, arkadan vurmalar var.

Bitmeyen husumet ve düşmanlık var.

Dost iken düşman olmak var; düşman iken dost olmak var!

İyi iken kötü, kötü iken iyi olmak var! Bol bol çelmeleme; kin ve intikam var.

Yok yok vallahi! Var oğlu var!

Bu tarz siyaset, çok yaygın ve her yerde var!

Muktedir olanda da; olacak olanda da var!

Memleketin dahilinde, en büyüğünden en küçüğüne, demokrasiden nasipsiz siyasi partilerde ve derneklerde, siyasal-sosyal örgütlenmelerde ve dahi ailede var!

Siyasal, sosyal bir hastalık bu; müzmin, kronik ve de bulaşıcı.

Lakin sonuçları ise acı mı acı! Demokrasi, tek ilacı!

Demokrasilerde her iktidar geçicidir ve emanettir.

Bu, demokrasinin olmazsa olmaz gereğidir.

Neresi olursa olsun bu, herhangi bir yapıyı belli bir süre, geçici yetkiyle yönetmektir.

Yönetme yetkisinin sandık-seçim yolu ile halk tarafından geçi olarak verilmesidir.

Bu geçicilik sayesinde yenileşmenin ve gelişmenin önünü açık tutabilmektir.

İktidar olmayı, onu ele geçirme ve onu elde etme olarak görmemektir.

Bu “emanete ihanet” demektir.

Hangi alanda ve nerede olursa olsun; hangi ve ne maksatla olursa olsun, eğer amaç demokratik çokseslilikse; rekabette de demokratiklik olsun.

Siyaset yapmanın demokratik ilkeleri ve bir ahlakı olsun.

Profesyonel siyaset esnaflığı ile daha, bir daha, yetmedi bir daha egosu ile “siyasetçi sınıfı” imtiyazları içinde, köşe dönüp, köşe olmak için değil; eğer olacak, yapılacaksa bu siyaset, gerçekten halkçı-toplumcu siyaset olsun.

Gerçekten halkla, toplumla birlikte “halk için, toplum için siyaset olsun. “Halkçı-toplumcu siyasetçi” olsun.

Laik-demokratik Cumhuriyet ve halkçı demokrasi olsun.

Cemil YAVUZ

Cemil YAVUZ

The post HALKÇI-TOPLUMCU” SİYASET/Çİ! appeared first on POLİTİKHANE.

Alışılmışın dışında bir yazı bu.

Ancak ülkemizin ve toplumun, bütün Arabi ve Ortadoğu’nun getirildiği açmazlar da ortada.

Bu açmazlar karşısında elbet, bütün gerçek dindarlar ve samimi inananlar için, yeni vaziyetler alınması da, kaçınılmaz olmakta…

Hani, ta 19.Yüzyıl’da, işçi emekçi sınıfının ideolojisi olan “sosyalizm”in kurucularından büyük filozof Karl Marks’ın, dünyadaki işçi emekçi sınıflarının, vahşi kapitalizmin azgın sömürüsü karşısında, dünyadaki bütün işçilerin
evrensel birliğini ve direnişini ifade eden o ünlü çağrısı vardı.

Vahşi kapitalizme karşı:
“Dünyanın bütün işçileri!
Birleşiniz!”

Emeğin kutsallığı, en yüce değer olarak, nasıl ki bütün insanlık için ortak değer özelliğindeyse;

Yeryüzündeki bütün göksel dinler de insanlığın en kutsal ve en güçlü manevi ortak değerindendir.

Kutsal kitap olan Kur’an’a göre de;
“İslamlık da, insanlığa gönderilen, zayıftan yana, barışçı, hoşgörü mesajı olan, son ilahi dindir.

Emek insanlık için “en yüce değer” olsa da, vahşi kapitalizmin sömürüsü karşısında, dünyanın bütün o kapitalist ülkelerinde, hep istismar edilip, durmadan hunharca hırpalanmakta.

En sonunda da darbe üstüne darbeler alıp, egemen sınıfların maddi manevi her türlü çıkarlarına hizmet eder kılıklara sokulmakta; tanınmaz halde olmaktadır.

İşte bu gerçek karşısında, üretimden gelen gücü ile emeğin kendine gelmesi, gücünün farkına varması, gereğini yapması adına bu büyük, ölümsüz çağrı dile getirilmiştir:
“Dünyanın bütün işçileri!
Birleşiniz!”

İnsanlığın en güçlü ve de en kutsal ortak değerlerinden olan dinler de; eskiden olduğu gibi günümüzde de, kötü kötü amaçlarla ve gerekçelerle, hayasızca istismar edilmekte ve hunharca kullanılıp sömürülmekte.
Akıl-mantık dışı saçmalıklarla, kapitalizmin ve emperyalizmin çıkarları uğruna, bölüp parçalayan politika ve saldırılarına alet edilmekte.
Özünden uzaklaştırılıp, insanlık adına olan ilahi mesajları da, tanınmaz hallere, kılıklara sokulmaktadır.

Başta Müslümanlık olmak üzere; dinlerin en ortak özelliği olan, ezilenler için manevi bir sığınak ve huzur kapısı oluşu, haksızlıklara, hukuksuzluklar uğrayanların yanında oluşları; zulme, harama ve her türden sömürüye karşı duruşu;
Gösterişe ve şatafata karşı, mütevazilikten yana oluşu;
Karunlaşma’yı, kibri reddedişi;
Kendisinde bulunan kutsiyeti daha anlamlı ve vazgeçilmez kılmaktadır.

Dünyada, bölgemizde ve de ülkemizde, özellikle de İslam inancını hayasızca istismar edip, dünyevi her türlü güç sahibi olmanın bir aleti haline getiren;
Ezmenin, sömürmenin ve halkları bölüp parçalamanın, ayrıştırmaların, çatıştırmaların zulmetmenin, Karunlaşma’nın; Vahşi kapitalizmin, emperyalizmin
çıkarına hizmet etmenin muazzam bir aracı haline sokup, onun bütün insanlık için olan o ilahi mesajlarını tanınmaz edip, özünden koparmanın karşısında durmak, insanlık için; en kutsal değer olarak korunmasını sağlamak, bütün dindarlar için artık kaçınılmaz olmalıdır.

Müslümanlık gibi bütün insanlık hayrına ilahi mesajlar bütünü olan o kutsal, yüce değere, sahip çıkma görevi; Ne din, ne ticaret, ne de siyaset bezirganlarına, münafıklarına, istismarcıların ve de şarlatanlara bırakılamaz.
Siyasette, ticarette, beşeriyette, güç ve üstünlük elde etmek için dinin, çıkarlara alet edilmesine karşı görev, bugün ve gelecekte, samimi ve gerçek dindarlara, laiklikle dindarlığın, dini üstün tuttuğuna, gerçekten inananlara düşer.
Dindarların tamamına yakını, emekçi, yoksul ve dar gelirli insanlardan oluşmaktadır. Saf, temiz ve yüce kutsal ilahi Kur’an dini adına;
Ülkemiz, laik-demokratik Cumhuriyetimiz için;
Devletimiz, ulusumuz için; milletimizin birliği için; Huzur-barış kardeşlik için artık iş başa düşmüştür.

Bu yüzden, bu sebepten:
Allah’la aldatmaya, Kur’anla aldatmaya karşı; Kur’an dininin istismarına, itibarsızlaştırılmasına karşı,
“Bütün dindarlar!
Birleşiniz!..

Cemil YAVUZ

The post BÜTÜN DİNDARLAR! BİRLEŞİNİZ! appeared first on POLİTİKHANE.

Usanmaz kendini yurttaş bilenler Cumhuriyet’e sahiplenmekten; Kurucu ve değiştirilemez ilkeler uğruna, mücadele etmekten.

Hakir gösterseler de Cumhuriyeti dün-bugün, şanına noksan gelir sanma; Yere düşmekle cevher, ne kaybeder özünden ve değerinden.

Varlığımızın, ruhumuzun mayası bağımsızlığımızdandır; Ne gam! Çekilse de acılar, çağdaş Cumhuriyet derdinden, endişesinden.

Dünyada zalimlerin yardımcısı, zavallı kimselerdir; Köpektir zevk alan zalim ve insafsız avcıya hizmet etmekten.

Cumhuriyetin değerini, önemini gözden düşürmek isteyenler; Yalanlarını kusarak yıllardır, kovdular gerçekleri milletin zihninden.

Borçlu oldukları Cumhuriyete bunca garez-düşmanlık nedendir? Şükran-vefa yerine, kurtulamamaktalar her fırsatta kin ve öfke beslemekten.

Her yaptıkları bir tahribat, her sözleri bir sövgüdür Cumhuriyete; Cumhuriyetin erdemini bilenler, geri durmazlar onu sahiplenmekten.

Her yaptıkları, ne varsa Cumhuriyete ait, gözden düşürmek; Nedir alıp veremedikleri, sindiremedikleri bu büyük emanetten?

Cumhuriyetin, bağımsızlık savaşıyla kurulduğunu unutursa her kim? Utanmaz tarihine, halkına, milletine karşı düştüğü ağır zilletten.

Cumhuriyetten intikam demektir, bütün engellemeler; unutturmak istemektir millete; Ne mümkün; ne yapsalar da, silemezler milletin bilincinden.

Durur Ata’nın emaneti her an, halkının belleğinde, geleceğinde; Ateş edilse de içerden, dışardan, dört koldan; yenilmez bunca ihanetten.

Yenecektir er geç kara talihini ülkenin ve milletin azmi; Aydınlatmakta yolunu, aldığı ışık ve ilham, Atatürk’ünden.

Halkın acelesi olmaz, sebatını-sabrını içinde saklar; Görmediğinden değildir gayrı suskunluğu, zaafı ferasetinden, metanetinden.

Ne varsa Cumhuriyet’ten bize kalan; bugüne, geleceğe uzanan; Anlaşıldı niyetleri; başka bir şey değil, yıkıp yerle bir etmekten.

Elden geleni geri bırakmamakta aceleleri var, belli, çok pervasızlar; Tarihin çarkı yerinde sayıp dursa da; geri dönmez hiç ilerlemekten.

İrfanla kuruldu Cumhuriyet erdemdir, bilimdir, fendir; Ödün yok, ne yapsalar, ne etseler de ulusal egemenlikten.

Cumhuriyet yurttaşları, sahip çıkmakta, her şeye karşın varlığına; Gücümüz bilincimizdir; devraldığımız ilkelerdir Aziz Atatürk’ten.

Biz, Anadolu’da yaşayan bütün halkız kardeşçe, ezeli ve ebedi; Bağımsız, bütün ve çağdaş Cumhuriyet çıkardık tarihin küllerinden.

Atatürk’ün kurduğu o özgür ve bağımsız ülkede; Bağımsızlık olmadan, yok olmak ehvendir, esaretin zilletinden.

Gam değil, hürriyet için mücadele, korku ateşiyle dolu olsa da; Ölmek de, dönmek de yok çağdaş Çumhuriyet için sonsuz gayretten.

Korku her yanı saran,dehşet saçan acımasız bir ejder olsa da bile; Özgürlük-bağımsızlık karakterimiz; çıkılacaktır her türlü kara esaretten

İktidar sahipleri, her türlü baskı-yıldırmayla gelseler de üstümüze; Dönülemez çağdaş-özgürlükçü, kardeşçe demokrasi yolunda bu azimetten.

Bu yolda çekilen acılar ve sıkıntılar hep oldu, elbette olacaktır; Öyle kavuşuldu Cumhuriyet’e-demokrasiye, onca çekilenlerden.

Cumhuriyetin ve demokrasinin içi, her geçen gün boşaltılırsa; Başkaca yol kalmaz artık, demokratik mücadeleden.

İktidarda kalmak için padişah-ı mülk olup mütemadiyen; Korkular salıp, yıldırmak için milleti, güç alınamaz devlet i aliyeden.

Cumhuriyetimize, korkmadan, yılmadan elbet sahip çıkacağız; Kim nasıl sebeplenip, yemlenirse yemlensin hükümetlerden.

Cumhuriyet ve demokrasi aşkı ile kavgadan sakın, ey adaletsizlik; Zulmün kılıcı er geç erir özgürlüğün ve hamiyetin güçlü ateşinden.

Ne mümkün, bu çağda korkutup söndürmek özgürlük ateşini; Yetiyorsa gücünüz, idrak etmeyi kaldırın, milletin beyninden.

Yürekteki özgürlük aşkı, elmas cevherine benzer, kırılıp çizilmez; Eğilmez iktidarların ağırlığından; ezilmez baskılarının şiddetinden.

Çağdaş Cumhuriyet’in ey güzel yüzü, ey özgürlükçü demokrasi! Kırılacaktır er geç bu paslı zincir; kurtuluş muhakkaktır her esaretten.

Zalimliğin zulmü baki olamaz, bu gök kubbe altında; Parlar güneş gibi; gizlenip saklanamaz gerçekler, aziz milletten.

Atatürk, bu topraklarda parıldayan bir güneş oldu; Kurtarandır halkını, yüzyıllardır süren sıkıntı ve büyük mihnetten.

Senindir artık ey halk, hükmetme devranı; hükmünü zalimlere bildirme zamanı; Vazgeçilmezdir senin için, dönüş yok, güç aldığın Cumhuriyet’ten.

Ey yaralı kükreyen arslan, kanla-irfanla kuruldu Cumhuriyet’in; Uyan ey yaralı arslan, şu uzun uyku ve derin gafletten.

Cemil YAVUZ

Cemil YAVUZ

The post CUMHURİYET KASİDESİ!.. appeared first on POLİTİKHANE.

Tarikat ve cemaatların, dinci-gerici yapıların şiddetle karşı çıkıp kaldırılması için çalıştığı bu sözleşmenin toplumda ve de kadın çoğunluğu tarafından da yeterince bilinmediği hatta çok çok az bilindiği, bir gerçek.

Oysa toplumda ve kadınlarda, bu sözleşmeyi savunma bağlamında bile geliştirilebilecek muhalefet hattı, iktidara yönelik etkili ve yaygın bir duyarlılık da geliştirebilir.

Hem muhalefetin hem de kadın örgütlerinin konuyu sahiplenerek üzerine gitmesi gerekmektedir.
Daha ne olsun?
Konu haklı, meşru ve ciddi olup, o kadar da acil ve önemlidir.

Bu iktidar zamanında,
11 Mayıs 2011 İstanbul’da imzaya açıldı.
1 Ağustos 2014’te de yürürlüğü resmen başladı.
Türkiye, ilk imzalayanların başındaydı.

2011’de, mevcut iktidarın
ev sahipliğinde, Avrupa Konseyi üyesi ülkelerle birlikte İstanbul’da imzalanan bu sözleşmenin tam adı:
“Kadına Yönelik Şiddet, Ev-Aile İçi Şiddet ve Bunlarla Mücadele İçin Avrupa Konseyi Sözleşmesi.”dir.

Yer, İstanbul olduğundan bizde, bu ad ile anılır.

Türkiyede kadınların ve
kadın kuruluşlarının ısrarlı mücadelesi sonucunda;
bu sözleşmenin gereği olarak da iktidar hemen, “Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair”
yasayı geçirir.

Bu sonuçla birlikte, imzalanan bu belge,
Türkiye Cumhuriyeti için artık hukuki olarak bağlayıcılığı bulunan uluslararası belge değerindedir.

Bu sözleşme ile her türlü şiddete karşı kadın için güvence hakkı kazanılır.

Peki, bu iktidarın o zaman imzaladığı hatta yasasını bile çıkarttığı bu “İstanbul Sözleşmesi”nin amaçları nelerdir?
-Kadınları her türlü şiddetten korumak,
-Kadına yönelik her türlü şiddetle, aile içi veya ev içi şiddetle mücadele etmek,
-Kadına yönelik her türlü şiddeti önlemek, kovuşturmak;
-Kadına yönelik her türlü ayrımcılığın ortadan kaldırılmasına katkıda bulunmak ve kadınları güçlendirerek, gerçek anlamda kadın-erkek eşitliğini teşvik etmek,
-Şiddet mağdurlarını korumak ve desteklemek,
-Şiddetle mücadelede tüm kurum-kuruluşlar arasında işbirliğini oluşturmak amacıyla eşgüdümü sağlamaktır.

İstanbul Sözleşmesi ile kadına yönelik şiddet,
hem insan hakkı ihlali,
hem ayrımcılıktır.
Bu sözleşme, toplum tarafından üretilen rollerin,
“toplumsal cinsiyet” anlayışını yarattığını ve
bu rollerin hem kadınlara, hem erkeklere toplumda, “toplumsal roller” biçtiğini kabul etmektedir.

İstanbul Sözleşmesi’nde, toplum tarafından üretilen çeşitli rollerin, kadına şiddette payı olduğu vurgulanıyor.

Bu nedenle de sözleşmede “kadınlara karşı toplumsal cinsiyete dayalı şiddet” tanımı yapılıyor.

“Toplumsal cinsiyete dayalı şiddet” kadınlara yönelik,
sırf kadın olmalarından dolayı uygulanan ve kadınları orantısız biçimde etkileyen şiddet olarak ifade ediliyor.

“İstanbul Sözleşmesi”nde, kadınlar ve erkekler arasında sağlanacak eşitliğin, kadına karşı şiddetin önlenmesinde,
temel bir unsur olduğu belirtiliyor.

Kadına yönelik şiddetin, tarihten gelen ve eşit olmayan güç ilişkisinin
bir ürünü olduğu,
bu yüzden “toplumsal cinsiyete” dayandığı
belirtiliyor.

Sözleşmede, erkeklerin de toplumsal cinsiyete dayalı olarak yüklenen türlü roller yüzünden, şiddetin mağduru olabileceği
kabul edilirken,
kadınların ve kız çocuklarının bu şiddet riskiyle daha büyük oranda karşılaştıkları vurgulanıyor.

İstanbul Sözleşmesi, kadına yönelik şiddeti sadece evde-ailede değil,
ev ve aile dışında da gerçekleşen şiddeti de
içine alıyor.
Yani sözleşme, kadına yönelik korumayı, dışarıda da, kamusal alan da da geçerli sayıyor.

İstanbul Sözleşmesi, kadına yönelik yalnızca bedensel veya cinsel şiddetin değil; psikolojik şiddet, ısrarlı ve cinsel tacizi de cezai suçlar
olarak değerlendiriyor.

Bunun için gerekli her türlü önlemin devlet tarafından alınmasını öngörüyor.

Ayrıca zorla evlendirme, zorla kürtaj, zorla kısırlaştırma gibi kasten eylemlerin ve eylem girişimlerinin de cezalandırılması için yasal ve dah başka önlemler alınmasını da öngörüyor.

Sözleşme “Sosyal, kültürel, dinsel, geleneksel olan hiçbir davranış, kadına şiddete gerekçe olarak gösterilemez.” diyor.

Sözleşme, kadına şiddete ilişkin ”uyuşturma” ve “ara bulma” gibi yolları kesin olarak yasaklıyor.

Ancak bugün iktidar, kendi imzaladığı bu sözleşmeye karşı bayrak açıyor.
Kadına karşı bakışını
ortaya koyuyor.
Eşit ve özgür kadın denildiğinde tüyleri
diken diken oluyor!

Demek ki neymiş?

İstanbul Sözleşmesi,
Türkiye’de kadına yönelik şiddete karşı çok önemli, çok değerli ve yaşamsal bir kazanım olarak asla vazgeçilemezmiş.

Cemil YAVUZ

Cemil YAVUZ

The post ŞU “İSTANBUL SÖZLEŞMESİ” NEYİN NESİ? appeared first on POLİTİKHANE.

Herkesin, herkes için her an elinin altında, hazırda tutulan, “hamiline” olan
bir etiket “gıcıklık!”
Muhatabı her kim olsa da sınırsız, şekilsiz, tanımsız bir kalıp adeta şu “gıcıklık!”
Herhangi birisi için,
zihnin gerisindeki
bir önyargı kalıbı “gıcıklık!”
Karşısındakini şu ya da bu nedenlerle, sevimsiz ve itici bulmanın adı “gıcıklık!”
Yine, şu ya da bu nedenlerle, birisiyle
yıldızının barışmaması, “gıcıklık!”
Birisi hakkında çoğu kere tek yanlı ve tek yönlü olarak, karşıtlık besleyip, sonra da o karşıtlığı, bir grup içinde, büyütüp yaygınlaştırmak “gıcıklık!”

Belki de, bir çeşit hasetliğin, çekememezliğin,
kıskançlığın da besleyip büyüttüğü yok sayma,
önünü kesme, çelmeleme, yükselip, ilerlemesinin
önüne geçme, kafadan karşı olma tutumu “gıcıklık!”
Düşünsel bir temeli de olmayıp akılla, mantıkla da
yoğrulmamış, öfkeyle kin tutmaya da varabilen,
kalıcı-geçici ya da dönemsel olabilen negatif
bir duygu yoğunlaşması “gıcıklık!”

Makul bir dayanağı,
meşru bir temeli, akılcı,
açıklanabilir bir gerekçesi olmasa da; ama ille de
varmış gibi hayali, sanal, sahte, yapay karşıtlıklar
üretmeye yol açan, sorunlu bir ruh hali “gıcıklık!”
İnsanın doğası, alışkanlıkları, bencillikle egoları ve de bilumum hırsları vb.
Bunlar, kişisel olarak ’’doğal’’ görülebilir.
Ancak, toplumsal amaçlı örgütlü yapılarda,
özellikle de ilerici, halkçı, sol-sosyal demokrat
nitelikli yelpaze içinde ise ortak amaç, ortak süreç,
ortak başarı adına bulunması zorunlu, hatta kaçınılmaz
olan “birlik, güven ve dayanışma” ruhu, bu “gıcıklık” zehirlenmesinden mutlaka arınmalıdır.

Birisini “olumsuzlama hesabı” üzerine yürütülen
sinsilik ve sindiremezlik durumu “gıcıklık!”
Kişisel bir hesabı,
herkese yayarak, biri(leri)ni itibarsızlaştırma aracı “gıcıklık!”
Kadın-erkek ve komşuluk ilişkilerinde, ticarette,
bürokraside, iş yerlerinde, her türlü sosyal ilişkide,
özellikle de (yerel) siyasette çok sıkça karşılaşılan
alışılmış, bildik ve oldukça da yaygın olan bir davranış kalıbı “gıcıklık!”

Fikri bir temelden, düşünsellikten daha çok,
kişisellikle daraltılan yereldeki siyasetin
her aşamasında geçerli olup, ilişkilerde
kişiliklere yönelik olarak yürütülen
“itibarsızlaştırmalar”la öne çıkma; kestirmeden, kısa yoldan rol kapıp doyuma ulaşarak bir tür çıkar elde edebilmenin çok da kolay tutan mayası “gıcıklık!”

Toplumsal olandan çok,
asıl kişisel çıkarların egemen ve yaygın olduğu, sağ siyaset yerine; özellikle ve daha çok da sol-sosyal demokrat, halkçı siyaset yelpazesinde “olmazsa olmaz” olan “birlik- dayanışma”ruhunun, bu“gıcıklık zehiri”nden
arınması zorunludur.
Çünkü yaşamla sabittir ki, birçok yerde yaratılabilecek siyasi başarının önü, bu “gıcıklık” illeti yüzünden kesildi.
Nice siyasi profil, “gıcıklık”tan engellendi, yükselemedi.
Birçok örgütsel başarı, sadece içerde yaşanılan “gıcıklık”tan engellendi.

Sonuç olarak, özellikle sol-sosyal demokrat ve
halkçı siyasette ve günlük siyaset ilişkilerinde,
hem belirleyici hem de zehirleyici olanların başında geleni de ne yazık ki bu “gıcıklık” illeti ya da hastalığıdır.

Toplumsal düşünce çevresinde dayanışmanın,
demokratik, laik ve çağdaş Türkiye idealiyle,
ilkelere bağlı kalarak, başarma yolunda
birlikte, dayanışma içinde mücadele edebilmenin yerini al(a)mamalıdır
bu “gıcıklık!”
Eğer alırsa, alıyorsa,
bu akıl dışılıktır.

Cemil YAVUZ

The post HALKÇILIK  YA DA “GICIKLIK”?! appeared first on POLİTİKHANE.

Tonguç, unutulmaz bir “eğitim devrimcisi”dir.
Genç Cumhuriyetimizin “köyde eğitim devrimi”nin
kalesi olarak inşa edilen, Köy Enstitüleri’nin iki kurucusu, yapıcısı
ve geliştiricisinden birisidir.

1930’lu yılların ortalarında, nüfusumuz 16 milyondur.
1928 yılında, Harf Devrimi yapıldığında okuma-yazma
bilenlerin sayısı bir milyon 400 bin; oranı yüzde 10’dur.
1935 yılına gelindiğinde sayı iki buçuk milyonu bulur.
Yani 1928’den 1935’e,
artış oranı da yüzde 77 olur.
Ancak ülkede okur-yazarlık oranı henüz yüzde on dokuz buçuktur.
Köylerde ise durum, bunun da altında olur.
Özellikle kırsalda “cehalet” ve “yokluk” diz boyudur.

Atatürk, işte bu duruma mutlaka bir çare, bir çözüm peşinde olur ve de bulur:
Askerliğini çavuş olarak yapan erlerin, kendi köylerinde okumayı,
yazmayı köy çocuklarına öğretmeleridir.
Bunlara “eğitmen” denir; görevleri “eğitmenlik”tir.
Babam Hamdi Yavuz da
bu ilk “eğitmen”lerden biridir.
Köy Enstitülerinin temeli de
işte, önce bu “eğitmenlik”tir.
Ankara Gazi Eğitim Enstitüsü’nden,
başarılı eğitimci İsmail Hakkı Tonguç da
bu işin başına getirilir.
Binlerce köy çocuğuna okur-yazar olarak diplomaları verilir.

Daha sonra bu yapı,
1940 başında açılan Köy Enstitüleri ile bütünleştirilir.
Hasan Ali Yücel, Milli
Eğitim Bakanlığına;
İlköğretim Genel Müdürü olarak da İsmail Hakkı Tonguç getirilir.
İkisi de görevlerinin
hakkını verir.
Cumhuriyetin çağdaş eğitim hedefinin başındakiler, artık bu muhteşem ikilidir.

1893’te dünyaya gelen İsmail Hakkı Tonguç,
resim-iş öğretmenidir.
Meslek içi üst eğitim için 1918, 1922 ve 1925’te
üç kez Almanya’ya gönderilir.
Çoğu öğretmen okullarında olmak üzere, öğretmenlik ve yöneticilikler yaptı.
Ankara Gazi Eğitim Enstitüsü müdürü iken, burada “resim-iş”
bölümünü kurdu.
Köy Enstitülerinin kuruluş felsefesinin temeli olan
“iş için, iş içinde, iş ile eğitim” ilkesinin yaratıcısı Tonguç’tur.
Yazdığı tam 16 kitabı da bulunur.

Aydınlanmacı bir eğitim devrimcisi olarak,
Cumhuriyetin tarihinde en onurlu yerini alan Tonguç baba eşitlikçi, demokratik, laik, bilimsel, üretici ve de halkçı- toplumcu
eğitimciliğin unutulmaz kahramanıdır.
Kişiliğine ve ilişkilerine de yansıyan idealist devrimci eğitimciliği nedeniyle “Tonguç baba”
olarak anılır.

Ancaak!
1946 seçimlerinin hemen sonrasında,
iktidarın henüz değişmediği yıllarda,
Köy Enstitüleri’nin baş mimarı olan
Milli Eğitim Bakanı Hasan Ali Yücel,
bakanlık görevinden derhal alınır.
Ardından da uygulayıcı mimarı olan
İsmail Hakkı Tonguç da İlköğretim
Genel Müdürlüğü’nden alınıp,
önce bakanlık emrine verilir;
bununla da yetinilmeyerek
ardından da bir ortaokula
resim-iş öğretmenliğine
gönderilir.
Sonra da emekli edilir.
24 Haziran 1960’ta da
yaşama “elveda” denilir!
Böylece, bu iki örnekle,
devrimin ilk “sarı öküzleri”
ne yazık ki feda edilir!
Arkası önce yağmur gibi;
sonrasında da sağanak gelir!

Bireyin üretici niteliğini geliştiren,
bireyi özgürleştiren hedefleriyle;
“Ah, keşke yaşatılabilseydi!”
denilen Köy Enstitüleri’nin
o unutulmaz “Tonguç babası”
önce kendi, sonra eseri giden,
adını bizlere yadigar eden
İsmail Hakkı Tonguç, bugün
buradan, derin bir sevgi ve
saygıyla anılır.
Geriye ise Cumhuriyetçilerin
bu “hazin” hikayeden bugün
dersler çıkarmaları kalır!

Cemil YAVUZ

The post BİR “EĞİTİM DEVRİMCİSİ” İSMAİL HAKKI TONGUÇ(BABA) appeared first on POLİTİKHANE.

Cemil YAVUZ

The post “ELEŞTİRME(K)” NE DEMEK? appeared first on POLİTİKHANE.

Yani çelişki, maddenin hareketinin kaynağı olan
ve kendi içinde bulunan karşıtlıklardır.
Çünkü doğada olduğu gibi, toplumda da her gelişim, çelişkinin sonucudur.
Bu nedenle bütün gelişmelerin motoru ve itici gücü, çelişkinin varlığı ile açıklanır.
Doğadaki ve de toplumdaki hareket, “çelişki”nin bir ürünüdür.
Toplumsal alanda çelişkinin en somut hali, sınıflar olup, günümüzde de bunun ifadesi “emek-sermeye” çelişkisidir.
Kapitalist toplumda çözülmesi gereken ana çelişki, “temel çelişki” olup, bu “baş çelişki” haline de gelebilir.
Yani “baş çelişki”, “temel çelişki”nin yerini alabilir.
“Temel” ya da “baş çelişki”yle ilişkili ve onlara bağlı olan çelişkiler de “yan çelişkiler”dir.

Kimi çelişkiler uzlaşmaz olarak; kimileri de uzlaşır olarak nitelenir.
“Temel/baş çelişkiler” uzlaşmaz çelişkilerdir:
Emek-sermaye çelişkisi gibi…
“Yan çelişkiler” de uzlaşır çelişkilerdir:
Kafa emeği ile kol emeği çelişkisi gibi…
Başlıkta “çelişki” yer alınca, burada da kısaca ve yüzeysel de olsa, değinmek elbet bir gereklilikti.

Neyse, yazının asıl maksadı ise “18 yüzyıldan beri” ve hali hazırda da ülkede yaşanmakta olan mevcut toplumsal-ekonomik ve siyasal gerçekliğin, yukarıda belirtilen “çelişkiler” kategorisinde ele alınmasıdır.
Buna bağlı olarak da isabetli yaklaşımlar geliştirilip, sağlıklı çözüm yolları yaratılmasına katkıdır.

O halde, güncel gerçeklikten hareketle
hem “çelişkiler”i hem de “çelişmeler”i somut olarak irdeleyebilmektir.

Ülke, bir süreden beri, mevcut iktidar bloku ile anayasasında temel esasları belirlenen siyasal hukuk düzeniyle ilişkisi açısından derin bir çıkmaz ve de açmaz içinde.
Yani anayasasında açıkça yazılı olan “laik/demokratik/sosyal hukuk devleti” olma nitelikleri fiilen işletilmemekte.

Öyle ki Türkiye Cumhuriyeti Devleti, kurucu ilkelerini, kurucu iradenin ve önderinin kuruluş felsefesini, değiştirilemez/değiştirilmesi teklif bile edilemez olan kuruluş ilkelerini fiilen terk etmiş olup yok saymaktadır.

Ülke ve toplum, ulusal egemenlik, parlamenter sistem, güçler ayrılığı ilkesi, demokrasi; temel haklar ve özgürlükler, insan hakları,
düşünsel-sanatsal üretim, bilimsel eğitim, hukuksal ve sosyal güvence, basın/medya özgürlüğü, anlatım/ifade hak ve özgürlüğü, kadın/erkek eşitliği, sendikal hak arama ve alma başta olmak üzere her türlü ekonomik-sosyal-siyasal örgütlenme gibi en temel demokratik niteliklerin ve özelliklerin çok çok uzağına
savrulmuş durumdadır.
Baskıcı/fiili ve keyfi bir yönetim anlayışı gitgide, anayasal meşru olanın yerini almaktadır.
Bunun karşısında her türlü siyasal/ekonomik ve sosyal eleştiri ile meşru siyasal muhalefet etme hakkı da neredeyse fiili ve keyfi olarak kullanılamaz durumdadır.

Bu durumda, ülkede
mevcut özgül koşullardan hareketle, “baş çelişki” ya da “temel çelişki” nedir?
Bu belirlendiğinde, bunun üzerinden devam edilebilir.
Soru, “temel/baş çelişki” nedir?
Denilebilir ki “demokrasi ve anti demokrasi”dir.
Öyleyse eğer, çözümü de “acil demokrasi”dir.
Peki bu çözüm nasıl gerçekleştirilebilir?
Elbette barışçı/demokratik/meşru, etkili siyasal mücadele ve özgür-adaletli seçim/sandık iledir.
Bu mücadelenin siyasi merkezi ise Cumhuriyetin
ve demokrasinin kurucu partisi CHP’dir.

“Temel/baş çelişki” bu biçimde, yakıştırma ya da çağrışım yolu ile belirlendikten sonra, “yan çelişkiler” diye yakıştırılabilecek olan “çelişmeler”den de söz edilebilir.
Peki, büyük demokrasi mücadelesi verilirken, bağlı
olunan siyasi örgütsel yapının bütünü ya da herhangi bir parçası ile ortaya çıkabilecek kimi ilkesizlikler ve tutarsızlıklar, arızalı ilişkiler, tarz ve yaklaşımlar gibi ahlaki/vicdani olan uyuşmazlıklar nasıl görülmeli ve nasıl
değerlendirilmelidir?
Nasıl bir tavır ve tutum belirlenmelidir?

Bu “çelişmeler”in varlığı karşısında yine
de eleştiri ve özeleştiri, işletilebilmelidir.
Çünkü özverili, mücadeleci kararlılıklar, kimi gerekçelerle istismar da edilmemelidir. Fakat bununla birlikte, esas mücadelede herhangi bir zafiyete de düşülmemelidir.
Yani parça, bütüne feda edilmemelidir.
Araba, atın önüne yerleştirilmemelidir.
Aslolan “acil” demokrasi” mücadelesidir.

Cemil YAVUZ

The post GERÇEKLER/ÇELİŞKİLER appeared first on POLİTİKHANE.

Evet, artık herkesin bildiği bir sır bu; ne yapılsa da gizlenememekte!
Hem içinden hem dışından, belli ki kader ağlarını örmekte!
İstese de istemese de, talihinin çarkı artık tersine dönmekte!
Tarihinin de kaçınılmaz sonu, elbet beri gelmekte; çünkü tarih, hep havada kalan ve yere inmemiş olan uçağı, henüz kaydetmemekte!

Çürüme, yozlaşma, han hamam, Karunlaşma;
baskı, zulüm vb ile abat olunup, Firavunlaşma;
“şeytan” dediklerini unutturup Amerikancılaşma; “millet millet” naraları atıp, millete yabancılaşma.
3Y dedikleri “Yolsuzluk, yoksulluk, yasaklar”a karşı gelip de; yine bu 3Y ile, kaçınılmaz sona doğru hızla yaklaşma!

Cumhuriyetin sayesinde memlekette devr i iktidar oldular.
“Demokrasi sermayesini” ise hoyratça, kullanıp harcadılar.
Cumhuriyet’e, kurucusu Atatürk’e nasıl da ve ne karalar çaldılar ama başaramadılar.
Laikliğe karşı açık cephe alıp, kara üstüne kara çaldılar.
Her fırsatta, Cumhuriyetin bütün kazanımlarını itibarsızlaştırmaya çalıştılar.
Kadın hakları ve eşitliğine karşı adeta kampanya açtılar.
Ulusal bayramları yasakladılar.
Ancak halkın direnişini kıramadılar.
Belleğinden söküp atamadılar.
Elde avuçta ne varsa halka ait, ülkenin birikimi olan kamunun malını; eşe dosta, yerli-yabancı yandaşa haraç mezat, “Katar katar” sattılar.
Cumhuriyetle hesaplaşma ve rövanş alma peşinde koştular.
On sekiz yıl önce ne kadarsa yoksulluk, on sekiz yıl sonra yazık ki on sekiz kere katlanmış, kanatlanmış durumda…
İşsizlik, bir facia sanki bir felaket, afet konumunda.
Emek merdiven altında, örgütsüz, savunmasız bırakılmakta, itilip kakılmakta.
Yolsuzluklar ayyuka, her yerde, her noktada kayırma.
Kendilerinden olmayanı, milletten saymama!
Ülkenin kurucu ayarları ile oynama.
Her gün zam üstüne zam, gam üstüne gam vururken vatandaşın sırtına; feryat figan edeni, itirazını yükselteni anında bastırma.
Hakkını, hukukunu haykıranı, o anda, hızla yaka paça susturma…

Adalet kör kuyularda, ulaşılmaz, çığlık çığlığa; temel haklar ve özgürlükler, ayaklar altında.
Düşünceyi ifade, anlatım ve eleştirme hakkı nerdee?
Sanat, mizah hepsi karanlıklarda, enkazlar altında.
İşine gelmeyen ne varsa, kim varsa yasaklanmakta.
Basın, medya özgürlüğü ara ki bulasın.
Onca tv, onca gazete kendi ellerinde ama yetmemekte; çaresizler ne yapsın!
Hazır ve nazır ekranlarda, sayısız adam; gece yarılarına kadar, sabah, öğlen, ikindi, akşam!
Amma ve lakin yetmeyince yetmiyor işte, olmayınca olmuyor; yalan dünya gerçek
olmuyor.
Boşa konsa dolmuyor, doluya konsa almıyor!
Ne ki demir almak zamanı gelmişse limandan,
yolcudur Abbas, bağlansa durmuyor!

Nicedir, her yerde, hep en birinci, tek birinciydi;
el üstünde, nadide, bulunmaz bir “inci”ydi!
Yaratandan bir lütuftular sanki, eşi benzerleriyse, ne mümkün, bulunur mu ki?
Her sözün başı kamplaştırıp kutuplaştırma.
Kimlikçi siyaset ile toplumu ayrıştırma.
Kindardılar bir yandan da dindar; lakin her şeyin bir sonu var, herkes fani; bütün saltanatların elbet sonu da var.
Belli ki engin, derin denizler bitmekte, tükenmekte;
görünen köy de kılavuz istememekte!
Ama belki bir yolu bulunmalı; davaları ise, ille de uzatabilmekte!

Kime sorulsa, kiminle konuşulsa her yerde, ortalık yerde;
herkesin bildiği aleni bir sır var, herkesin dilinde!
“AKP psikolojik üstünlüğü de yitirdi.” artık denilmekte!
Belli ki o önlenemez yükselişinden, aşağılara doğru hızla inmekte!
Ülkenin ve milletin makus talihi dönmekte.
On sekiz yıl önce nasıl geldilerse, dikensiz “gül bahçes”ine; ne yazık ki on sekiz yıl boyunca da rahatça at koşturdular aynı “gül bahçesi”nde, “muhalefetler” sayesinde!
Fakat ne kadar hüküm sürse de hoyratlık bir ülkede; bir diyalektiği var ama tarihin de…

Yetti artık, yetsin artık!
Millet ilk seçimde, AKP’nin o “kutsal sandıkta” çakılacağı o güzel günü, şafak sayıp beklemekte! Neden olmasın?
Onlar da yoruldular; kim bilir, dinlenmeyi gerçekten onlar da istemekte!
Huzuru belki de onlar da iple çekmekte!…
Ancaak!
Her şey, bir şeye bağlı:
Muhalefetin doğru ve etkili strateji atağı.
Bugünden başlayıp, sonuna kadar gür sesle, güçlüce, etkilice “parlamenter demokrasi” ısrarı…

Cemil YAVUZ

The post AKP, “PSİKOLOJİK ÜSTÜNLÜĞÜ” DE KAYBETMEKTE appeared first on POLİTİKHANE.