Memur Seyfi’den Huysuz Virjin’e

Memuriyet yaşamını bir türlü içselleştirememiş, arz edemeyen, emir-komuta zincirine uyum sağlamayan ama asıl önemli sorunu memur maaşlarının yetersizliğinden geçinemeyen biriydi Seyfi Dursunoğlu. Ramazan aylarında Direkler arası gösterilerinde boy gösterir kanto söyler küçük oyunculuklar yapardı. Parasızlığın canına tak dediği bir an 38 yaşında Seyfi, Virjin’e dönüşme kararı aldı. Öyle bir şey yapmalıydı ki diline geleni söylediği halde kimse ona darılmayacak, seyirciler dizlerine vurarak gülecek, ahlaki açıdan dozunu kendilerinin ayarladığı namus, iffet kavramlarına birer şaplak inecek ve hikayenin sonunda kimsenin kalbi kırılmayacaktı.  O dönemim ünlü kulüplerinden kulüp 12 de gece saat 02:00’den sonra sahne alacaktı. Sahneye Seyfi değil Kadın çıkacaktı. Ama kimdi bu kadın? Eskilerin bütün kantocularına araştırdı. Adile Naşit’in anneannesi Küçük Virjin Seyfi’nin zekasında Huysuz Virjin oluverdi. Kadın kılığında bir erkek değildi. Gerçek bir kadındı. Hatta öyle bir kadındı ki giderek assolist camiasının en şuh kadınlarından Sevim Tuna’ya benzeyecekti. Uzun yıllar, küçük klüpler, tavernalar ve nihayet büyük gazinolarda çalıştıktan sonra showunu televizyona taşıdı. 12 Eylül döneminin en despot dönemlerinde Bülent Ersoy, Talha Özmen gibi “kadın kılığında” ve “ahlaka mugayir” sahneye çıkan erkekler yasaklandığında Seyfi Dursunoğlu sahnelerde yerini koruyordu. Ne acıdır Türkiye’nin bu en berbat dönemlerinde bile varlığını, kimliğini koruyan Seyfi Dursunoğlu vesayetten(!) kurtulmuş Türkiye’de RTÜK tarafından YASAKLANIYORDU. Yasaktan sonra o bu kez Huysuz Seyfi olarak ekranlardaydı hem beyefendi, hem feminen, hem ahlaki değerleri önemseyen, hem namus algısını alaşağı eden başka tür bir devrimciydi.

Kimseden korkmadan, kimseden çekinmeden bir bedende iki ruh taşıyan çok özel bir insanı kaybettik. Ama asıl mesele ülke olarak bizler birer birer renklerimizi kaybediyoruz. Giden geri gelmiyor, yerine yenisi konmuyor. Artık ne o cesaret var bizlerde ne o azim ne de yetenek. Yeteneği geliştiren zekadır, zekayı ise ÖZGÜRLÜK büyütür geliştirir. Özgürlüğümüz kısıtlandıkça zekamızı, zekamızı kaybettikçe yeteneklerimizi yitiriyoruz. En fenası ılık suya atılmış kurbağa gibi fark etmeden yavaş yavaş ölüyoruz.

Kadın erkek, çoluk çocuk hepimize biraz değil çokça “Huysuzluk” lazım. Ve tıpkı onun gibi ses yükseltip bağırmamız lazım:

“Atıııın…Atın… Eskimiş fikirlerinizi, kokuşmuş inançlarınızı, beceriksiz siyasetinizi, güce duyduğunuz ahlaksız korkularınızı ATIN! Huysuz cesareti gelooorr!!”

Burak Sakarya

Burak SAKARYA

The post İFRAT VE TEFRİTİN MÜTHİŞ UYUMU – SEYFİ DURSUNOĞLU appeared first on POLİTİKHANE.

Uzun yıllar siyasi yelpazenin sol tarafında yer aldığını iddia eden CHP son dönemlerde eksenini kaydırmış ve zaten Türkiye Halklarının çeşitli nedenlerle sola nazaran daha çok paye verdiği sağ siyasete dönmüştür. Sağ partilerden gelen yahut sağ siyasi görüşe meyli daha fazla olan türedi siyasetçiler parti içinde önce yönetimlerde sonra il-ilçe başkanlıklarında, milletvekilliklerinde ve belediye başkanlıklarında yer almaya başlamış, nihayet genel merkezde parti politikalarının belirlendiği alanlarda görev verilmeye başlanmıştır. Siyasetin doğasında karşıt görüşü dönüştürmek varken var olan iklimin etkisiyle koskoca parti üye görüşlerinin önemi olmadan sağ syasete doğru yelken açmıştır. Son yaşanılan Ayasofya ve İstanbul Belediye Başkanlığının ataması ile göreve gelen Can Akın ÇAĞLAR olayında görüldüğü gibi parti tabanı sağ yaklaşımları eleştirirken parti tavanının inatla sağ görüşe meyil vermesinin sonuçları hüzün verecektir.

İşte kurultaylar ve kurultay delegeleri bu noktada önem arz etmektedir. Tabanın tavana vereceği yapıcı eleştiriler bu vesileyle  genel merkeze ulaşacaktır. Bunu çeşitli siyasi hırslarla, koltuk merakıyla engellemek partiye dönüşü olmayan zararlar verecektir. Bu usullerle parti uzun vadede üyelerini kaybedecektir. Daha da önemlisi başta kendi seçmeninin sonra oy almayı hedeflediği seçmenin oylarını partinin sürekli değişen ekseni, yalpalamak zorunda kalacak siyaseti dolayısıyla kaybedecektir. Acı olan halkın sol’a olan olası meylini de bu gösterdiği politikalarla boşa çıkaracaktır.

Hakikat ortada dururken temenni anlamını yitirse de dilerim bu kurultay tabanın sesinin duyulduğu bir ortamda geçer.

Burak SAKARYA

Burak SAKARYA

The post EKSEN KAYMASI appeared first on POLİTİKHANE.

E mademki evdeyiz, televizyondan da sıkıldık hadi o zaman film izleyelim dedim ve benim bayramlık filmlerimden bir seçki yapayım istedim. Öyle IMDB puanı falan aramayın, yerlisi yabancısı, eskisi yenisi 32 kısım tekmili birden tümüyle kendi zevkim. Bir nevi full karışık duble boy tatlı tabağı. Seyreyleyin, eğlenin, hüzünlenin, kahkaha atın, heyecanlanın ve günün sonunda o günü mutlu bitirin.

• BACK TO THE FUTURE – GELECEĞE DÖNÜŞ – 1985-1989-1990 : Seri filmler bu öneri yazısında bol bol karşınıza çıkacak en baştan belirteyim de herif kolaya kaçmış demeyin. Geleceğe dönüş serisi sanırım hemen herkesin favori filmlerindendir. Benzeri konuları Hollywood durup durup çekse bile en sağlamı hep bu seri olmuştur. Bence çoluk çocuk hep beraber oturup izlenecek en keyifli filmlerden biridir. Christopher Lloyd ve Michael J. Fox’un başrolleri paylaştığı filmde Steven Spielberg’ün imzası var.
• BEETLE JUİCE – BETER BÖCEK – 1988 : İki dünya arasında sıkışan ruhların muhteşem komedisi. Tim Burton’un müthiş aklıyla kurduğu harika bir fantastik film. Konusu, çekimi, oyunculuğu dışında müzikleri ile tam anlamıyla efsane..
• SECRET İN THEİR EYES – GİZEMLİ GERÇEK – 2015 : Çok güldüm biraz gerileyim, gizem çözeyim derseniz öneririm bu filmi. Julia Roberts, Nicole Kidman, Chiwetel Ejiofor ve Alfred Molina başrollerde. Haliyle Julia Roberts döktürüyor.Film üzerine ne anlatsam spoiler vereceğimden sadece izleyin diyeceğim.
• STEEL MAGNOLİAS – ÇELİK MANOLYALAR – 1990 : Bazı filmler vardır sadece kadrosu için izlenir fakat bu film sadece kadrosuyla değil hikayesiyle de başka bir yerde bende. Tam bir kadın filmi aslında 6 ayrı kadının aynı hikayedeki farklı hayatları. Sally Field, Julia Roberts, Shirley MacLine, Dolly Porton, Darly Hannah, Olympia Dukakis… Hani Amerikan sinemasının neredeyse bütün kadın starları toplanmış ve minik bir film çekelim demişler gibi sade, duru ama dopdolu…
• Oceans 11 – 12 – 13 – 2001 – 2004- 2007 : George Clooney, Brad Pitt, Matt Damon , Al Pacino vs… Suç filmleri içinde kendine ilk 3’te mutlaka yer bulan bir seri. Soyguna sanatsal bir bakış, müthiş bir yaratım, acayip kafalar…
• ERIN BROCKOVİCH – 2000 : Kabul Julia Roberts’e karşı bir zaafım var. Ama insan hem yetenekli, hem güzel, hem sempatik hem de senaryo konusunda bu kadar şahane olur mu arkadaş? 3 çocuklu bir kadın tesadüf eseri bir avukatın yanında çalışmaya başlar ve dosyalama yaparken Amerikan hukuk tarihine geçecek çevreci bir davanın fitilini ateşleyecek.Gerçek bir hikaye Steven Soderbergh yönetiminde müthiş bir filme dönüşüyor.
• MÜSLÜM – 2017 : Film ilk çıktığında yahu arabesk neticede deyip burun kıvırmıştım, merakıma yenilip izlediğimde film bildiğin Mike Tayson gibi yerden yere vurdu beni. Bu ne biçim hayattır arkadaş ile başlayan feveranım Timuçin Esen’in oyunculuğuna parmak ısırta ısırta hayran bıraktı beni kendine. Hikayede eksikler var, tam tanımlanamayan yerler var. Ancak biyografik filmlerde henüz emekleme evresinde olan Türkiye Sineması için oldukça iyi bir film.
• HARRY POTTER SERİSİ – 2001 -2011: E madem bayram fantastik dünyanın dibine dibine vurmalı 8 bölümlük Harry Potter efsanesi izlenmeli. Maksat tüm ailenin hep birlikte zaman geçirmesiyse bu film bunun için birebir.

 BAYRAMLIK FİLMLER 

Burak SAKARYA

Burak SAKARYA

The post BAYRAMLIK FİLMLER appeared first on POLİTİKHANE.

BÖLÜM 2

ÖLÜM GÖĞÜN YÜZÜNDE

Tansu Çiller başbakan olmuştu olmasına ama iktidarının ilk iki haftasında 2 Temmuz Sivas ve 6 Temmuz Başbağlar katliamları ile pimi çekilmiş bir bomba bulmuştu kucağında. Aslında Sivas olaylarının gecesi yaptığı açıklamada niyetini belli etmiş bugünlere selam göndermişti “ Çok şükür otel dışındaki vatandaşlarımızın kılına zarar gelmedi” diyerek. Evet otel dışındaki gözü dönmüş güruh vatandaştı, otel içindeki aydınlarsa yakılıp yok edilmesi gereken hainlerdi. Anlam verememiştim nasıl olurdu da insan yakan insanların kıllarına zarar gelmemesi sevindirici olurdu? Yıllar sonra sonuçlanan davalarda affedilen katliam sanıkları için dönemin başbakanı, Çiller’in halefi Recep Tayyip Erdoğan “Hayırlısı olsun” diyecekti. Beraat karalarının alındığı dönemin sol örgütleri, muhalefet partileri ise sözde tepkiler vererek sessizliği uygun bulacaktı. Ne de olsa katliamın olduğu yıllarda SHP iktidar ortağıydı. Türkiye solunun önemli isimlerini bünyesinde barındıran SHP dönemin sol ideolojisini kısmen de olsa mecliste temsil ediyordu. Ancak 89 seçimlerinde aldığı oyları koruyamamış, belediyelerdeki kötü yönetimleri sebebiyle halka umduğunu verememişti. Öyle bir hale gelmişti ki SHP, meclise kendi listelerinden soktuğu DEP’li vekilleri dahi koruyamıyor, uçaktaki bombaların kayışlarının gevşediği gerekçesiyle Şırnak’ta katledilen 38 masum insanın hakkını savunamıyordu. Görünüşte ve söylemde sol değerleri savunuyor iş icraate geldiğinde DYP’nin payandası oluveriyordu. Dönemin Üniversiteli gençleri ise inandıkları değerlere sahip çıkıyor, örgütlenip sokağa çıkıyorlardı. Polis, cop marifetiyle bu gençlere devletin şefkatli yüzünü gösteriyor, işkencehanelerde misafir ediyorlardı. Erdal İnönü başbakan yardımcısıydı ama sol yine tecritte gün sayıyor, kayıplarını bulmak için seferber oluyordu. Belki de bu gidişatı öngören ve kendine yediremeyen İnönü Sivas ve Başbağlar olaylarının hemen ardından 1993 haziranında siyaseti bırakacağını açıkladı. Yerine Murat Karayalçın geldi. BASK modelini deneyeceğini Avrupa Konseyinde dile getiren Çiller neden bilinmez çark etmiş terörle mücadeleye başka bir boyut kazandırmıştı. Listeler dönemi başlamıştı. Listede adı olan iş adamları, mafya liderleri, bürokratlar bir bir öldürülmeye başlanmıştı. Behçet Cantürk’ün öldürülmesi ile başlayan bu dönem ne hikmetse uyuşturucu ticaretini yöneten mafya babalarını hedef almıştı. Devlet adeta mafyalaşmış, hukuku askıya almış cezayı kendi kesiyordu. İnfazlar bitmek bilmiyordu. Bizler televizyon karşısında ergenliğimizin kafa karışıklığında sanki bir tür aksiyon filmi izler gibi izliyorduk ülkeyi ana haber bültenlerinde. Bizlerden hemen hemen 5-6 yaş büyük gençlerse vehameti kavramış, eylemlerle dur diyordu bu cinayetlere üniversite kampüslerinde. O dönem çeşitli şekillerle ortadan kayboluveren gençlerin akıbeti bugün hala bilinmemektedir. Kemiği, eti sanki kapı önlerine konmuş anneler Taksim’de Galatasaray Lisesinin karşısında kaybolan evlatlarını arıyorlar, polis orada da devletin şefkatli elini annelere gösteriyordu. Ben annemin kanatlarının altında kucağında oturuyordum da ya bu annelerin evlatları? Kısaca kadın bir başbakanımız, sol bir koalisyon ortağımız, dış  dünyada gelişmekte olan bir ülkemiz vardı ama işin iç yüzü cinayetlerle yönetilen, gençlerin kaybedildiği, terörün tırmandığı, ekonominin yan bastığı bir ülkeydik biz. Öyle bir ülkeydik ki biz 94 yerel seçimlerinde kendini sol olarak tanımlayan 3 parti kaybedeceklerini bile bile ayrı adaylar çıkarmış, İstanbul’da Recep Tayyip Erdoğan’a, Ankara’da İ. Melih Gökçek’e yani islami parti Refah’a belediyeleri bilerek ve isteyerek “hediye” etmişti. İşte ülkenin 2000’li yıllarına hükmedecek siyasal islam kendine sol adı veren 3 partinin kişisel hırsları, iktidar düşkünlüğü sebebiyle böyle yükselişe geçmişti. 1995 yılında büyük umutlarla bir birleşme gerçekleşti. SHP ve CHP solda birlik mesajlarıyla CHP çatısı altında birleşmeye karar verdi. Kısa sürede genel başkanlığa gelen Deniz Baykal partiyi kendi doğruları ile dizayn etmeye başladı.  SHP’den gelen isimleri etkinsizleştirerek,  gençlik hareketlerini engelleyerek yıllar sürecek muhalefet partisi başkanlığını böyle kurmuştu. Solun doğasında var olan sorgulamayı parti içi disiplin mekanizmalarını kullanarak partiyi eleştiren partilileri parti dışına atarak bugün ülkenin geldiği yere kendince katkılarını sunmuştu. Sol CHP’de suç olmaya başlamıştı. SHP’nin kullanamadığı yerel yönetim avantajını Refah Partisi çok iyi kullanmış, fakir halka, gecekondu mahallelerine sadaka kültürüyle oy devşirmeye başlamıştı. Birkaç sene önce solun kalesi olan dar gelirli, işçi ailelerinin oturduğu yerler Refah partisine kaymaya başlamıştı. 24 Aralık 1995 seçimlerinde Refah birici Parti olmuş CHP ise %10 barajını burun farkıyla geçmişti. %21.3 oy alan Erbakan’a karşın Deniz Baykal %10.75 oy alabilmişti. Dönem “sen mi başbakan olacaksın yoksa ben mi?”pazarlıklarıyla geçerken güç bela kurulan ANA-YOL hükümeti meclisten güven oyu alamadı ve REFAH-YOL hükümeti kuruldu. İslami söylemler ve adına adil düzen denilen akıllara seza ekonomi politikasıyla Necmettin Erbakan başbakan olmuştu. Siyasal islam koalisyonla bile olsa iktidardı ve artık ülke giderek kaosa sürükleniyordu. 3 Kasım 1996 gecesi Susurluk’ta gerçekleşen kaza Polis, Mafya, Siyasetçi üçgenini açığa çıkardı, hemen ardından Civangate skandalı, Çakıcı’nın infazları, medyanın serkeşliği… Sanki ülkece hepimiz freni boşalmış  bir kamyon gibi tepe taklak gidiyorduk. 28 Şubat kararları kimine göre laikliğin teminatı kimine göre postmodern darbeydi. Bana sorarsanız ne darbeydi ne de teminat. Birilerinin uygun gördüğü yasakların uygulandığı, ülkeyi bugünlere taşıyacak bir süreçti sadece. 1999 seçimleri ile ülke yeni bin yıla Ecevit, Yılmaz, Bahçeli üçlüsünün kurduğu koalisyon ile girdi. Aynı yıl İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı Recep Tayyip Erdoğan Siirt’te okuduğu bir şiir sebebiyle 4 ay hapis yattı. Siirt nasıl bir büyüye sahipse aynı şehirde okuduğu şiirle hapse giren Erdoğan birkaç yıl sonra aynı şehirde yapılıverecek bir ara seçimle başbakan olacaktı. Ecevit hükümeti döneminde yaşanan ekonomik sıkıntılar, binlerce kişinin ölümüne sebep olan büyük deprem gibi felaketler 2001 yılında yaşanan büyük krizle birlikte ülkem giderek büyük bir karanlığa el uzatıyordu. Bir otel lobisinde meyve şerbetleri eşliğinde yapılan bir toplantı ile ülkeye yeni bir parti, yeni bir lider kazandırılıyordu. Bense büyüyordum…

Burak SAKARYA

The post AKP’NİN ÖNLENEBİLİR YÜKSELİŞİ 2.BÖLÜM appeared first on POLİTİKHANE.