Parti içi demokrasinin önünü kapatan ve kendi rejimini kurmak isteyen liderler için siyasal iletişimi, parti içi iletişimi sağlamak güçleniyor. Parti içi demokrasinin sağlanmasının en önemli ölçütlerinden birisi de denetim mekanizmalarının sağlıklı bir şekilde denetlenmesidir. Liderlerin parti siyasetinde belirleyici
olması, egemen bir siyasal kültürün varlığı parti içi demokrasiyi daha da geri plana itmektedir. Parti içerisinde muhalif görüşe sahip üyeler tepki gördükleri ve dışlandıkları bir Türkiye’de parti içi demokrasi sekteye uğratılması bir yana gerçek anlamda siyasal partilerde bir tıkanma oluşur. Tek adama ya da tek Lidere bağlı siyaset anlayışının demokratik sistemin tıkanma kaynağı olmasının yanı sıra kendini tekrar etme, politikasızlık, uzun dönemli ve tutarlı karar alamama gibi sorunlar meydana gelmektedir. Parti içerisinde eleştirilmekten çekinen, kurmaylara söz hakkı vermeyerek tek adam/lider olma yönünde ilerleyen sadece parti içi demokrasi değil Türk demokrasi adına da sorun teşkil etmektedir. Tek adama ya da liderliğe bağlı siyaset anlayışı katılımcı demokrasi anlayışının zayıflamasına yol açarak Türkiye demokrasisini de sekteye uğratacaktır.

Siyasal iletişim açısından katılımcı bir anlayışın egemen kılınması liyakatli kadrolarla siyasal sistemin sağlıklı işleyişini sağlanması, katılımcı demokrasinin önündeki yasal engellerin kaldırılması ve toplumun geleneksel siyasi kültür ile yeni fikirler ve görüşmeler belirtmek lidere karşı gelmektir anlayışından kurtulmasının sağlanması katılımcı demokrasiyi bir adım daha ileri taşıyacaktır. Parti teşkilatlarının oluşumunda üyelikten başlayarak parti genel başkanına kadar olan her kademedeki yöneticilerin belirlenmesinde uygulanan yöntemler ile yöneticilerin görev süreleri, parti içi demokrasi ve parti disiplini olgusunun hangisinin partiye hakim olacağını gösterir. Siyasi partilerde parti içi seçimde uygulanan delege sistemi demokratik yöntem olarak görülmesine rağmen aslında tamamen demokratik olmayan bir uygulamadır. İlçe kongresini oluşturan dört yüz delege ile il kongresini oluşturan altı yüz delege ve büyük kongreyi oluşturan yaklaşık bin iki yüz delegenin sayılarının az
olması sebebiyle her kademedeki yöneticilerin etkisi altında kalma ihtimalleri çok fazladır. Mevcut delegeler her ne kadar tabandan itibaren seçimle gelmiş olsa da aslında parti yöneticilerin isim yazması sonucu seçilmektedir.

Blok liste adı altında yapılan seçimlerle oluşan delegasyonun kendilerini listeye yazanlara ihanet etmesi beklenemez. Siyasi parti tüzüklerinde partinin her kademe yöneticilerinin görev süreleri belirsizdir. Bu durum totaliter bir yapının doğmasına sebep olabilir. Yöneticileri değişme ihtimalinin zor olması veya kısa süreçte olmaması parti içi görevlere aday olanları, inandıklarını söyleme hususu ile yöneticilerin söylemleri arasında bir tercihte bulunmalarına yöneltecektir. Dolayısıyla siyasete yeni giren veya girmeye hazırlananlar parti içi görevlere gelebilmek için mevcut yöneticilerle söylem ve eylem birlikteliği yapacaklardır.
Bir siyasi partinin öncelikle kendi içerisinde siyasal katılımı arttırıcı politikalar izlemesi parti içi demokrasinin daha işlenebilir kılması gerekmektedir. Parti içi demokrasi ise güçlü bir örgütsel katılım ile mümkündür. Türkiye gibi gelişmekte olan ülkelerde ise parti içi demokrasinin güçleştiği durumlarda ülke demokrasisinde de sorunlar yaşandığı görülür.

Siyaset kişisel çıkarlar uğruna tek adam/lider olunabilecek yer olarak görünmekten çıkıp ülke demokrasisine katkı sunmak için yapılırsa ve katılımcı demokrasinin sağlanması için öncelikle parti içi demokrasiye önem verilirse demokratik gelişime daha fazla katkı sunulmuş olunacaktır.

Hasan Deniz

The post Parti İçi Demokrasinin Katılımcı Demokrasiye Etkileri appeared first on POLİTİKHANE.

Mevcutta Bakanlık tarafından inşası devam eden Projeler;
M11 İstanbul Havalimanı – Gayrettepe Metrosu
M11 İstanbul Havalimanı- Halkalı Metrosu
M3 Bakırköy-Kirazlı
M3 Başakşehir-Kayaşehir Uzatma Hattı
M11 Altunizade-Çamlıca Metrosu

İBB tarafından inşası devam eden projeler ise;
M7 Mecidiyeköy-Kabataş Uzatma Hattı
M7 Mahmutbey-Esenyurt Uzatma Hattı
M1 Kirazlı-Bağcılar
M8 Bostancı-Dudullu
M9 Ataköy- İkitelli
M5 Çekmeköy-Sultanbeyli
M12 Göztepe-Ümraniye

Dünya’da aynı anda en fazla metro yapan şehir ünvanını da alan İstanbul’da adeta bir metro yarışı var. En çok tartışılan sorun ise “M” ile “U” tartışması. Geçtiğimiz yıl Ulaştırma ve Altyapı Bakanı Adil Karaismailoğlu Twitter hesabından yaptığı “İstanbul’da metronun yeni simgesi! I ❤️ U” Paylaşımına İBB Belediye Meclis Sözcüsü Murat Ongun’dan “Sayın bakan, İstanbul’daki metronun simgesi 1992’den beri M’dir. Siz İBB’de görevdeyken de öyleydi, İstanbul’da en çok metro yapılan bu dönemde de M olarak kalacak. Hizmet İstanbul’a hizmettir, ayrıştırmak hiç hoş değil.” yanıtı gelmişti.

Tavşantepe-Sabiha Gökçen Hattının açılmasıyla yeniden gündeme gelen ve Ulaştırma Bakanlığı İstanbul Büyükşehir Belediye’si arasındaki yatırımın karşılanması tartışması sürecek gibi görünüyor. Geçtiğimiz günler Ulaştırma ve Altyapı Bakanı Adil Karaismailoğlu’nun da CNN Türk canlı yayınında söylediği gibi yatırım tutarı her yıl belediye toplam gelirinin yüzde beşi geçmemek koşuluyla bakanlığa geri ödemesi yapılacak.

İZMİR’DE NEDEN “U” YOK

An itibariyle İzmir’de devam eden M1 Fahrettin Altay-Narlıdere metrosu ve Çiğli Tramvay projesinde çalışmalar devam ederken kent tarihinin en büyük ulaşım projesi olan 13.5 Kmlik M2 Üçyol-Buca metrosu hazine garantisi olmaksızın 4 yıl geri ödemesiz 12 yıl vade ile Avrupa İmar Bankası(EBRD) ve Fransız Kalkınma Ajansı’ndan(AFD) alınan toplam 490 Milyon Euroluk finansman ile yapılacak. 21.5 Milyon Eruoluk ilk ödeme belediye kasasına girdi. 11 İstasyonlu ve günde 400 bin yolcu taşıması hedeflenen hat sürücüsüz trenlerle işletilecek. 4 yılda tamamlanması hedeflenen hat Buca’yı körfeze bağlayacak.
İzmir’de geçtiğimiz günlerde ihaleye çıkan iki yeni metero projesi olan Karabağlar-Gaziemir metro hattı ve Otogar-Kemalpaşa metro hattı da bulunuyor. Ayrıca mevcutta devam eden Çiğli Tramvay hattı da tamamlanmak üzere olduğu biliniyor. İzmir kent içi raylı sistemleri yatırımlarının tamamı İzmir Büyükşehir Belediyesi bütçesinden finanse ediliyor.

Hasan Deniz

The post Bakanlık da bizim İBB de bizim appeared first on POLİTİKHANE.

Aslında istenen, siyasetin piyasacılığı sorgulamayan sağ ve sol siyasetçiler tarafından sürdürülmesiydi. ANAP özelinde tasavvur edilen sol ise neoliberalizmle bütünleşmiş bir düşünceyi temsil eder. Bu cephenin iki önemli reform paketi vardır. İlki Türkiye’nin üniter yapısını tartışmaya açmak, ikincisi de Diyanet İşleri ve İmam Hatipleri kapatarak tüm tekke ve zaviyelerin yeniden yapılanmasına izin vermektir. Bu teklifler elbette klasik manada aydınlanmacı Cumhuriyet ilkeleriyle ve modern devlet anlayışıyla uyuşmamaktadır. Laiklik ve üniter devlet sorgulamasına elbette neoliberal olmayan sağ ve sol liberaller(bunlar o dönem DYP ve SHP olacaktır) karşı geleceklerdir. Liberal sola göre Türkiye’deki sorun Kemalizm’le yüz tutmuş askeri-bürokrat devlet modelidir. 90’lı yıllarda neoliberal sol düşünürleri haklı çıkaracak iki önemli olay olmuştur. İlki 90’lı yıllarda Kürt ayrılıkçılarıyla şiddetlenen çatışmalarda ulusal meselelere ulus-devlet yaklaşımının ulusal meseleleri çözümlemedeki yetersizliğini gözler önüne sermiştir. İkincisi de Sovyetler Birliği ile beraber Doğu Bloku ülkelerinin yıkılması liberal politikaları ön plana getirmiştir.

Tüm bunların üstüne AKP’nin 2002 yılında iktidara gelişi, ANAP’tan sonra Türkiye’de liberal düşüncenin ikinci defa yeniden siyaset sahnesine çıkmasına vesile olacaktır. Bu iki siyasal hareketin ortak özellikleri şunlardır: İlki, ikisi de neoliberalizmle tam olarak uzlaşı içindedir. İkincisi muhafazakâr, İslamcı bir çizgiyi savunduklarından (ANAP’ta bu daha örtük olarak yer almıştır) kitleye yönelik soyut evrensel ilkelerden çok, kişiye özel somut çıkar ilişkileri çerçevesinde şekillenecek olan cemaatçiliğe prim vereceklerdir. Ve sonuncusu, her ikisinin de 1923 Cumhuriyeti ve onun ilkeleriyle kavgalı olmalarıdır. Liberal sol ittifak yaptığı (ANAP, AKP) siyasal hareketler ile elbette aynı ideolojiyi paylaşmıyordu. Ama farklı ideolojilerden aynı sonucu çıkarıyorlardı. O da aydınlanmacı Cumhuriyet ilkelerini sorgulayan yeni bir siyasal yapının kurulması gerektiğiydi. Bunun için devletin geçmişte uyguladığı planlamacı ekonomi yerine, serbest piyasa ekonomisinden yana olanlarla dirsek temasının sürdürülmesi ve Kemalist bürokratik çevreler yerine muhafazakâr-İslami cemaat üyelerinin siyasetin yeni aktörleri olarak benimsenmesidir. Fakat Neoliberal solun ittifak yaptığı söz ettiğimiz siyasal güçlerin düşünce tarihindeki eski pozisyonları günümüzde hiç değişmemiştir. Neoliberalizmin toplum projesi piyasa dostu sosyal sınıfların uzlaşısı üzerine kuruludur. Bir zaman sonra doğal olarak STK’lar da sadece gelecek için fütüristik, girişimci projeler üretiyor olacaktır. Sistem karşıtı örgütlü kitle hareketlerinde ise(Sosyalist-Komünist partiler, devrimci işçi sendikalar vs..)bunu yapmak çok daha zordur. Ama onlar eski liberalizmin sivil toplum kuruluşudur ve şimdi artık yeni siyasetin içinde yerini ve meşruluğunu kaybetmiştir. Bu durumun oluşmasında Neoliberal solun da büyük gayretleri olmuştur.

Sonuç olarak elbette liberalizme doğrudan düşmanlık eden bir sosyalizm olmamalıdır.
Cumhuriyetçi olup bu bağlamda sosyalist düşüncelerin partiler ve sendikalar yoluyla yapılanmasına izin veren bir anlayış olması ise o zaman sosyalizm, “bırakınız yapsınlar” ideolojisine düşman olmamalıdır.
Fakat liberalizmden anladığımız eğer piyasa ekonomisini tek alternatif gören, buna karşı bir argüman getirecek olanların siyaset yapmasına müsaade etmeyen veya onu mümkün mertebe kısıtlayan, anti-sosyalist olup toplumsal dinamikleri harekete geçirebilecek sınıf mücadelelerine izin vermeyen bir ideoloji ise, elbette karşı olunmalıdır. Sol cenahta liberalizm düşmanlığı1789 devrimlerine dayalı liberalizmin ilkelerinden çok, sadece çıkar ilişkileri çerçevesinde piyasacılığa ve özelleştirmelere dayalı olan eşitlik, aydınlanmacılık gibi evrensel değerlere sırt çevirmiş neoloberalizme duyulan öfkeyi barındırmaktadır. Ve bu kesimler liberal solu, neoliberalizmin Türkiye içine girmesinden sorumlu tutmaktadır. Ayrıca liberal sol çevreler 1980 ve 90’lı yıllarda laik-seküler ve sosyalist sol kesimlere piyasa ekonomisiyle barışık olmayı öğütlerken, 2000’li yıllarda da muhafazakâr İslam’la barışılması gerektiğini istemişlerdir. Sonuç olarak, 80’li yıllarda yükselen neoliberal dalga, 2007-08 Dünya ekonomik kriziyle sona ermiş ve günümüzde işgücü piyasalarının daha da deregülasyonu pahasına, yüksek sosyal maliyetlerle artık sürdürülemez olmuştur. Buna bir de bugün yaşamakta olduğumuz pandemiyi de ekleyebiliriz. Türkiye’de özellikle 80 sonrası liberalizmi benimsemiş eski sol düşünürlerin önemli bir açmazı vardır. O da özdeşleştikleri ideolojinin liberalizm değil, neoliberalizm olmasıdır.

Hasan DENİZ yazdı..

Hasan Deniz

The post Türkiye’de Neoliberal Sol Düşünce appeared first on POLİTİKHANE.

Bağımsız bir biçimde karar alma ve tercihte bulunabilme oldukça tartışmalı bir kavramdır. Hepimiz tercihlerimizi çeşitli sebeplerden dolayı uyarlıyoruz.
Ancak özellikle odaklarda dile gelen biçimiyle gençlerin kendi tercihlerini yapma-‘özne olma’ noktasında gençler ‘deneyim hiyerarşisi’ sebebiyle ‘ciddiye alınmıyorlar.

Özellikle gençlerin maddi ve manevi en önemli güvence kaynağı aile iken ve ebeveynlerin gelecekle ilgili güvenceleri çocukları üzerinden kurgulanırken, gençleri
anlamak için bakmamız gereken en önemli ilişki ebeveyn-çocuk ilişkisi olarak karşımıza çıkmaktadır.

Türkiye’de gençlerin aile hayatı dışında sosyal hayata hazırlanabilecekleri yapıların oldukça az olduğu da düşünülürse, aileler gençlerin yaşamlarına dair
özgürce karar almalarındaki sıkıntıda oldukça büyük rol oynarlar. Aileler tarafından karar almaya dair yapılan müdahaleler ise gençlerin birey olmasının önüne engeller koyar.

Ebeveynle çocuk arasındaki kuvvetli bağ uzun dönemde bir çok açıdan çocukları, çalışma özelinde gençleri, aileye ‘bağımlı’ kılmaktadır.

Gençlerin kendi sözleriyle de gösterilmeye çalışılan ebeveynlerle olan ilişkide bağlılık çoğu zaman bağımlılığa dönüşmektedir. Oysa bağlılıkla bağımlılık arasındaki
farkın altını çizmek önemlidir. Gençlerin ailelerine olan bağımlılığını kıracak hak temelli sosyal politikalar özgür bireylerden oluşan bir toplum için gerekli ön
koşuldur. Ancak bu ön koşul, aktif bireylerin yetişmesine izin vermeyen aile kurumunun mevcut yapısını eleştirebilmeyi ve ‘aile’yi her durumda kutsayan politikalardan
vazgeçmeyi gerektirir. Günümüzde Türkiye’de mevcut toplumsal yapı ve siyasal mekanizmalar, aktif katılımcı bireyler yetiştirme hedefinden çok uzaktadır. sosyal politikanın sağlaması gereken haklar aile kurumu üzerinden karşılanmaya çalışıldığı müddetçe aileler, işsizlik gibi ciddi sorunlarla yüzleşmek zorunda kalan gençlerin sığındığı ya da sığınmak zorunda kaldığı korunaklı limanlar olmaya devam edecektir. Siyaseti daha kapsayıcı bir biçimde tanımlamak bu yönde atılmış ufak bir adımdır. Ancak ve ancak var olanı sorgulayan, kendi kararlarını vermek için şartları değerlendirebilen ve daha iyi için değiştirmeye çalışan gençler ‘uzak ve yukarıda’ olan siyaseti günlük yaşam pratiğinin içine, ‘yakınımıza’ getirebilirler.

Politik hayata olan mesafeli duruş ve politik alandaki tıkanma ancak ve ancak siyasal alan, alıntılarda gençlerin belirttiği gibi, günlük hayatı kapsadığı ve onun
içinde yaşanan problemleri ifade imkanı verebilecek kanallarla zenginleştiği takdirde aşılabilir. Bu uzun soluklu değişim gençlerin aktif yurttaşlar olarak önce
kendi yaşamları ve gelecekleri üzerinde söz sahibi olmalarıyla sağlanabilir. Gençlerin herşeyden önce özne olması gerekmektedir. Gençler kendi hayatları üzerinde
daha fazla kontrol sahibi oldukça, daha özgür hareket etme imkanı buldukça aktif, kendi kararlarını kendileri alan yurttaşlar olabilecekler ve siyasete yeni bir bakış getirebileceklerdir.

Hasan Deniz

The post Gençlik ve Siyasal Katılım appeared first on POLİTİKHANE.

Sancaktepe Belediyesi’nin mega proje olarak duyurduğu AYDOS ORMANI MİLLET BAHÇESİ projesi TOKİ tarafından 20 Eylül 2021 tarihinde ihalesi yapılmıştır. İhaleyi kazanan firma ile 27 Aralık 2021 tarihinde sözleşmesi imzalanmış olup 5 Ocak 2021 tarihinde yer teslimi yapılmıştır. İstanbul’un en büyük yeşil alanlarından olan Aydos Ormanı’nda Çevre Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığı ile Sancaktepe Belediyesi’nin yaklaşık 3 bin 638 metrekarelik bir alanda Millet Bahçesi yapmak üzere çalışma başlattı. Plana göre doğal orman alanına lokanta, büfe, kafeterya, tuvalet, gezi yolu, açık otopark, gibi tesisler yapılması öngörülüyor.

Son günlerde ormana çok sayıda iş makinesinin girdiği görülüyor. Bölge sakinleri hukuki yollara başvurmuş olsa da iş makinelerinin çalışmaları hız kesmeden devam ediyor. Sancaktepe Belediyesi’nin mega projesinin gerçekleşmesi ile birlikte ağaçların kesilmesi ve toprağın tahrip edilmesi sonrasında ormandaki bir çok hayvan yuvasız kalacak ve orman ekosistemini büyük ölçüde zarar görecek. Ayrıca bölgedeki yapılaşma orman bütünlüğüne de zarar veriyor.

18 Mart 2022 tarihinde Aydos Ormanında ağaç kesiminin başladığı Aydos’da bölgede yaşayanlar tarafından Aydos Savunması kuruldu. Aydos Ormanı ikinci köprü ve TEM otoyolu yapıldıktan sonra İstanbul’un kuzeyde Ümraniye Sultanbeyli gibi bölgelere genişlemesinden önce Kuzey ormanlarının bir parçasıydı. Şimdi ise dört tarafı sarılmış onlarca inşaat projesinin baskısı altında can çekişiyor.

Hasan Deniz

The post ORMANDA BAHÇE OLMAZ appeared first on POLİTİKHANE.

Uygarlık ve insanlık tarihi, bir anlamda kentlerin tarihi olarak da görülebilir, insanoğlu göçebe yaşam biçiminden, yerleşik yaşam kültürüne binlerce yıl süren bir süreçte
kavuşmuştur. İlk yerleşim yerleri, insanlık ve uygarlık tarihinin de ilk ve kalıcı izlerini ortaya koymuştur. Mezopotamya, Antik Yunan ve Anadolu kentleri, uygarlık tarihinin de başlangıcı olarak görülmektedir. Kentsel yerleşimin, o günün egemen düşünce anlayışı ile şekillendiği, ticaretin başat olduğu erken dönem Yunan Antik kentleri, bir noktada demokrasi anlayışının da biçimlendiği mekânlar olmuştur. Buna göre kent genel olarak “nüfusu belirli bir büyüklüğe ulaşmış ve ekonomisi daha çok tarım dışı etkinliklerde yoğunlaşan ve kendi nüfusundan başka etki alanı içinde yaşayanlara da hizmet sağlayan yerleşim birimidir Kentleşme, kent sayısının ve kent nüfusunun artması olarak tanımlanabilir. Kentlerdeki nüfus, doğumlarla ölümler arasında oluşan farkın doğumlar lehine olmasından ve ayrıca kırsaldan gelenlerle, yani göçlerle artar. Kentleşmenin bu anlamdaki tanımı, demografik yani nüfus artışı ile ilgilidir; fakat kentleşme yalnız bir nüfus hareketi olarak görülürse eksik tanımlanmış olur. Kentleşme, salt sayısal anlamda bir artışın göstergesi olmayıp, içinde sosyolojik, ekonomik unsurları da barındıran karmaşık bir süreçtir.

Türkiye’de Kentleşme

Kentleşmenin doğru planlandığı ülkelerde, düzenli bir sanayileşme sürecinin sonucu olarak kentleşme ihtiyacı duyulmakta ve kentleşme ile bu ülkeler her geçen gün birçok açıdan kalkınabilmektedirler. Ülkemizde ise, ‘kentsel büyüme’ ‘ekonomik büyüme’den fazla olduğu için kentleşme sadece belirli bölgelerde yoğunlaşmakta ve kalabalıklaşma olarak ortaya çıkmaktadır. Atatürk döneminde devletin kurduğu sanayi tesislerinin yurdun çeşitli yerlerine yayılmış olması, göçün yönü bakımından belirleyici olmuştur. 1950’lerden sonra izlenen politikalarda sanayi yatırımlarının büyük kentlere ve büyük kentlerin çevresinde yapılması, ülkede gerçekleşen göçün yönünü etkileyen en önemli faktör olmuştur. Türkiye’de kentleşme hareketlerinde sanayileşme sonucu ortaya çıkan ihtiyacı karşılamaktan çok; kentleri sosyal, kültürel ve ekonomik alanda kullanma düşüncesi olduğu için, giderek çarpık yapılanma ve yığılma olmaya başlamıştır. Türkiye’de kentleşme hareketleri 3 dönemde incelenebilir.

1950-1980 arası

1950 öncesine bakıldığında Türkiye’de kentleşme hareketinin yoğun olmadığı görülmektedir. 1950 öncesi kentleşmenin en yoğun yaşandığı il Ankara’dır. Bunun sebebi
1923 yılında, Cumhuriyet’in ilanıyla beraber, Ankara’nın başkent ilan edilmesi ve buna bağlı yaşanılan nüfus artışıdır. Ankara dışında diğer illerde 1950 öncesi kayda değer bir nüfus artışı görülmemektedir. 1950-1980 dönemindeki kentleşme hareketlerini bir önceki dönemden ayıran en önemli fark, kentlerin doğal nüfus artışından çok kırsal alandan kentlere yönelik göçlerle büyümeleri olmuştur. Bu dönemin başlarında ülke nüfusunun %75’i kırsalda yaşarken, tarımda yaşanan gelişmeler, bu büyük kitlenin yer değişiminde önemli olmuştur. Tarımda bir yandan hızlı bir modernizasyon gerçekleştirilirken, bir yandan da demiryolu ağırlıklı bir ulaşımdan karayolu ağırlıklı bir ulaşım sisteminin geliştirilmesi için önemli adımlar atılmıştır

1980-2000 arası

1970-1980 yılları arasında, ülkemizdeki sosyo-politik ve ekonomik durumlardan dolayı kentleşme hızı yavaşlamış olsa da, 80 sonrası dönemde yeniden ivme kazandığı
görülmektedir. 1980’de 19.645.007 olan kentsel nüfusumuz, binde 54,5 gibi yüksek bir artış kaydetmiş ve 1990’da 33 milyonu aşmıştır. Akdeniz Bölgesi kıyılarımızda turizmin yarattığı kentleşme biçiminin oldukça dikkat çekici olduğunu belirtmekte yarar vardır. Çünkü Türkiye’de 1985 sonrasında nüfusu en hızlı artan kentler arasında Şırnak ve Yüksekova’nın ardından Marmaris, Alanya ve Manavgat gelmektedir. Ancak Şırnak ve Yüksekova merkezlerindeki nüfus artışında, güvenlik kuvvetlerindeki sayısal artışın da etkili olduğu hatırlatılırsa, turizmin bir kentleşme modeli olarak ne kadar önem kazandığı çok daha güçlü bir biçimde ortaya çıkmaktadır.

2000 sonrası

Bugünün dünyasında neoliberalizm, iktisadi, siyasal, toplumsal ve mekansal süreçleri açıklarken odağa yerleşen en temel kavramlardan birisidir. Neoliberal politikanın
stratejileri, müdahaleleri ve uygulamalarının üzerinde cereyan ettiği alan kent olurken, neoliberalizm kenti kendi kurallarına göre yeniden yapılandırmaktadır. Böylelikle kent, neoliberal yeniden yapılandırma süreçlerinin en temel unsurlarından birisi haline gelmektedir. Bu çerçevede, öncelikli olarak vurgulanması gereken temel nokta,
neoliberalizmin yalnız ekonomik bir boyutu olmayıp, en sıkı ilişkide olduğu alanlardan birisinin kent ve kentleşme süreçleri olduğu gerçeğidir. 2000 yılından sonra Türkiye’deki konut gelişimi 80’lerde başlayan kapitalist-neoliberal yaklaşımlar ve küresel ekonomi etkisiyle şekillenmiştir. 80’lerde konutun geniş kitlelere seslenebilme ve kolay likiditeye dönüşebilme kapasitesini keşfeden küresel sermaye, 80’lerden sonra 2000’lerde de konuta yatırım yapmaya devam etmiştir. Türkiye’nin içsel dinamiklerindeki değişimler de bu büyük ölçekli üretimi destekler şekilde ilerlemiştir. Özellikle 1999 Gölcük depremi sonrası mevcut konut stoğunun durumu sorgulanmaya başlamış, bu stoğun yenilenmesi fikri ortaya çıkmıştır (Genç, 2008). 80’lerde merkezde yer alan eski yerleşimlerin ve gecekondu bölgelerinin geçirmeye başladığı proje odaklı yenileme süreci, deprem sonrası kentsel bir ölçeğe taşınmış, böylece merkezde yer alan konut yerleşimleri kentsel yenileme ve kentsel dönüşüm kavramları üzerinden tekrar üretilmeye başlamıştır.

Kentleşme Sorunları

Küresel olarak kentsel alanda yaşayan insanların nüfusu kırsal alanda yaşayanlardan daha fazladır. 2014 verilerine göre Dünya nüfusunun %54’ü kentsel alanda yaşamaktadır. Bu oran 1950 yılında %30 iken 2050 yılı itibari ile kentsel alanda yaşayan nüfusun toplam nüfusa oranının %66 olacağı tahmin edilmektedir. Toplam kıta nüfusunun Kuzey Amerika’da %82’si, Latin Amerika ve Karayipler’in %80’i Afrika’da %40’ı, Asya’da %48’i, Avrupa’nın %73’ü kentsel alanlarda yaşamaktadır. Ülkemizdeki kentleşme, sanayileşmenin sonucu olan düzenli bir kentleşme olmadığından 1950’lerden itibaren konut ciddi bir sorun olmuştur. Bu sorun kentlere akan yığınlar tarafından hukuk dışı şekilde çözülmeye çalışılmıştır. Bu yıllardan itibaren kentlerin etrafı gecekondularla kuşatılmaktadır. Türkiye’nin şu an büyük kentlerinin sadece etrafında değil, merkezinde dahi gecekondu semtleri vardır. Ancak, bu semtlerin tümünü sefalet mahalleleri şeklinde algılamak yanlıştır. Bu bölgelerin önemli bir kısmı zaman içerisinde kentle bütünleşmiş durumdadır.

Çevre ve Orman Bakanlığı (2004) kentsel sorunları şöyle sınıflandırmaktadır:
• İnsan yoğunluğu,
• Kirlilik,
• Çarpık kentleşme,
• Farklı ekonomik düzeye sahip insanlar arasındaki yabancılaşma,
• Atıkların doğaya verdiği zarar,
• Enerji tüketiminin fazlalığı,
• Geri dönüştürülemeyen enerji,
• Yukarıdaki sebeplerle insan sağlığındaki bozulmalar,
• Bilinçsiz arazi kullanımı ve toprak kaybı,
• Yeşil alan azlığı,
• Oluşan mikro klima,
• Isı adaları,
• Sağlıksız sanayileşme,
• Azalan ve tükenen kaynaklar.
Bu sorunlardan günümüzde en çok öne çıkanlar ise; nüfus ve kentleşmenin artışı ile enerji
tüketimi, iklim değişikliği sebebiyle yeni oluşan mikro klimalar ve buna bağlı ısı adalarının
yaşam konforunu etkilemesi ve tükenen yenilenemez kaynaklardır.

Kaynakça
Cansever, T. (2012). İslam’da Şehir ve Mimari. İstanbul: Timaş
Demir, Ö. & Acar, M. (1993). Sosyal Bilimler Sözlüğü, 2. Baskı, İstanbul: Ağaç Yayıncılık
Kartal, S. K. (1987). Kentleşme ve İnsan, TODAİE Yayınları, Ankara

Hasan Deniz

The post KENTLEŞME POLİTİKALARI appeared first on POLİTİKHANE.

Erdoğan ile Biden’ın ilk yüz yüze görüşmesi yaklaşık 45 dakika sürdü. Görüşmenin ana başlıkları arasında verilmeyen F35’ler,kurulamayan S-400’ler,Suriye ve Libya gibi başlıklar vardı. Randevunun nasıl geçtiğini soran gazetecilere Biden: ‘Çok iyi bir görüşme oldu’ şeklinde yanıtladı. Zirve sonrası kameraların karşısına geçen Biden:’ Amerika ve Türkiye olarak anlamlı bir ilerleme kaydedeceğimizi düşünüyorum. Erdoğan ile pozitif ve üretken bir görüşmemiz oldu. Ekiplerimiz görüşmeye devam edecek. Nato bir birlik olarak duracaktır. Geçmişteki tehtidleri böyle bertaraf ettik. Herkes bu ittifakın önemini anladı.

Zirvenin ardından Nato Genel Sekreteri Jens Stoltenberg yaptığı basın toplantısında ‘Bugün ittifakımızda yeni bir sayfa açtık. Güvenliğimiz için kilit önemdeki konulara değindik ve geniş kapsamlı kararlar aldık. Nato liderleri,Afgan güçleri ile kurumlarını eğiterek ve finansal destek sağlayarak Afganistan’ın yanında yer almayan olan bağlılıklarını teyit etti. Rusya ile ilişkilerimiz soğuk savaştan sonraki en düşük seviyelerinde. Moskova’nın agresif eylemleri güvenliğimizi tehtid ediyor.’ sözlerine yer verdi.

Zirve sonrası açıklamalarda bulunan Cumhurbaşkanı Erdoğan ‘Hepimiz güvende olana kadar hiçbirimizin güvende olmayacağı gerçeğiyle yüz yüzeyiz. Terör
meselesinde örgütler arası ayrım yapan görüş kendisini koruyor. Böyle bir durum teröre cesaret verecektir. Gerek zirve hitabımızda gerek ikili görüşmelerimizde PYD/PKK’ya verilen desteğin artık sonlandırılması gerektiğini açıkça dile getirdik. Terör meselesinde örgütler arası ayrım yapan, iyi terörist-kötü terörist sınıflamasına
giden çarpık anlayış, mevcudiyetini ne yazık ki koruyor. Böyle ikircikli bir tavrın terörü yok edemeyeceği, bilakis terör örgütlerine cesaret vereceği açıktır. Biden ile
görüşmede iki müttefike ve stratejik ortağa yakışır şekilde, doğrudan diyalog kanallarını, etkin ve düzenli şekilde kullanma konusunda mutabık kaldık. Türkiye-ABD ilişkilerinde çözülemeyecek hiçbir mesele olmadığını, iş birliği alanlarımızın sor başlıklarımızdan daha zengin görünüm sergilediğini düşünüyoruz. Afganistan’dan çıkmamız istenmiyorsa diplomatik, lojistik, mali konularda ABD’nin bize vereceği destek büyük önem arz ediyor.
S-400’de bizim düşüncemiz daha önce neyse, aynı düşünceyi Sayın Başkan’a ifade ettim. F-35 konusunu da aynı şekilde ifade ettim.’ ifadelerini kullandı.

Erdoğan’ın Brüksel’de görüşme yaptığı bir diğer isim ise Yunanistan Başbakanı Kiriakos Miçotakis oldu. Görüşme yaklaşık 1 saat sürdü Zirve öncesi Farance24
televizyonuna konuşan Miçotakis, ‘Büyük görüş ayrılıklarımızın bulunduğu sır değil. Ancak Türkiye ile yan yana yaşayacağız. Görüş ayrılıklarımızı, gerginliği tırmandırma yoluna başvurmadan, medeni bir şekilde görüşmeye devam edebilmemiz için bir yol bulmalıyız’ ifadelerini kullandı.

Hasan Deniz

Hasan Deniz

The post NATO ZİRVESİ BİZE NE ANLATIYOR? appeared first on POLİTİKHANE.