Yukarıda yazdığım; milliyetçilerin, sosyalistleri milli duygulara hitap etmemeleri ile suçlamaları konusu kabul görmüş genel algıların aksine tamamen yanlıştır. Çünkü sosyalistler vatanseverlik çizgisinde politikalar üretirler ve bu daha üst yönetim makamlarında da değişmeden aynı şekilde mevcudiyetini korur. Öyle ki, bakanlık düzeyinde üretilen siyasalarda iç politika bakımından sosyalistlerin ve milliyetçilerin faaliyetleri kültür alanındaki politikalar dışında birçok konuda kesişebilir. Sosyalist fraksiyonları hizipçi ve vatanseverlik duygusundan yoksun olarak gösterme çabaları milliyetçilerin kuru propagandaları neticesinde şekillenmiş olgulardır.

Sosyal demokrat partilerin içerisinde farklı fraksiyonlar arasında süren en büyük tartışma hiç şüphesiz liberalleşme konusudur. Liberalizm hem sosyal demokrasiye hem de milliyetçiliğe nüfuz etmiştir (etnik milliyetçilerde ise toplumculuk baskın olduğu için onlar da liberalizmi tamamen benimsemezler) ancak siyasete toplumcu bir bakış açısıyla bakan ve sınıf çatışmalarını tarihi analizin temeline yerleştiren sosyalistler için durum böyle değildir. Sosyalistler liberalizmi, sınıf çatışmaları tarihinin bir evresi olarak görürler ve birey odaklı düşünmeyip topluma ve çoğunluğa odaklanırlar. Ancak günümüzde kitle partisi olan siyasi partilerin bölünmesinin temel nedeni siyasetin teorik kısmına giren ideolojik tartışmalar değil, siyasilerin güç kazanma hırsları ve iktidar arzularıdır. Günümüz dünyasının dinamikleri, sosyal demokrasinin teorik olarak ilk şekillenmeye başladığı dönem olan İkinci Enternasyonal zamanlarına benzememektedir ve artık sosyal demokrat görüş her ne kadar diğer ideolojiler gibi akımlara ayak uydurma vesilesiyle değişmeye devam etse de temel çizgisinden sapmamaktadır. Komünist partiler gibi çekirdek partiler içerisinde ise bölünmeler teorik bağlamda ve ideolojik tartışmalar çevresinde gerçekleşir.

Sağ ve milliyetçi partiler ise daha otoriter bir yapıdadır ve parti hiyerarşileri katıdır. Bu tip partilerde de fraksiyonlar olmasına karşın, bu fraksiyonlar milliyetçi bir perspektif olması şartıyla kısıtlandırılmaktadır. Bu yüzden böylece diğer ideolojilerin parti tabanına sızmasının önüne geçilmektedir. Bundan dolayıdır ki milliyetçi partiler demokratik değillerdir.

 Berker KOCAOĞLU

Berker KOCAOĞLU

The post SİYASİ PARTİLERDE FRAKSİYONLAR appeared first on POLİTİKHANE.

Din problemi de söz konusu farklılıklar içerisinde önemli bir yer teşkil eder. Köklü gelenekler ile her toplumun temeline yerleşen din, inançlı kitle ile yakın bağlar kurarak insanları materyalist düşünceden uzak tutar. Sorgulayan insanların varlığının artması ise sadece dine değil, liberalizmin yarattığı sosyal, ekonomik eşitsizliğe de hasar vermektedir. Liberalizm şu anda dini para kaynağı haline çevirmiş ve dünyanın en büyük ticaretlerinden birisi olan din ticaretini sürdürme görevini üstlenmiştir. Din artık tamamıyla parası olan kişilerin inancı haline gelmiş ve maddi olanakları olmayanlar ise inançlarını sadece sınırlı imkanlarla devam ettirmiştir ve ettirmektedir.

REHBER DEVLET VE EĞİTİM

Kitlelere liderlik edecek ve rehberlik hizmeti sunacak bir devlet yapılanması kimlik farklılıklarını da ortadan kaldıracağından hükümet ile devlet arasındaki ayrım da tamamen ortadan kalkmış olur ve her ikisi de kamusal olana hizmet eder, bu yüzden de toplumun kolektivizasyonunu gerçekleştirecek bir rehber devlete ihtiyaç vardır.

Ancak asıl soru; günümüzde böyle bir sosyalist devleti örgütleyecek ajitatörlerin hala olup olmadığı, olanların da başkalaşan ve toplum üzerindeki baskını artıran liberal düzenin içerisinde nasıl hareket edeceğidir ? Ekim Devrimi üzerinden bir örnek verelim…

Günümüzün mevcut durumları Ekim Devrimi’nin olgunlaşma sürecinden ve o dönem ki siyasi atmosferden çok daha farklıdır. 1905 yılından beri şiddetlenen grevler ve monarşinin, gücünü kullanarak Dumalar’a müdahale etmesi (İlk Duma 1906 Temmuz’unda 2. Nikolay tarafından, İkinci Dumanın da 1907 Haziran’ında İç İşleri Bakanı Stolıpin tarafından feshedilmesi) hiç şüphesiz 1917 Ekim Devrimi’ni hazırlayan önemli olaylardı. Bir de bunların üstüne 1. Dünya Savaşı patlak verince toplumdaki derinleşen ekonomik sıkıntılar sosyalist ajitatörlerin önünü açtı ve kitleleri örgütlemeyi kolay hale getirdi. Ancak şu anda uluslararası düzeyde böylesine bir kriz ortamı mevcut değil, olan krizler ise her zamanki gibi gene emperyalist çıkarların çarpışması temelinde bölgesel düzeyde gerçekleşiyor.

Geleneklerden, dinden ve etnik kimlikten kaynaklanan toplum içerisindeki söz konusu bu gruplaşma yalnızca doğru bir eğitim politikasıyla ortadan kaldırılabilir ve ancak gene eğitim vasıtasıyla birbirinden ayrılmış kitleler kolektif toplum çalışması altında birleştirilebilir. Eğitim ile kolektivizasyon, mükemmel toplumu yaratma potansiyeli taşıdığından tarih boyunca doğal bir ikili ilişkiye sahiptir. Gruplaşmaların yok edilmesi ve bireyselciliğin ortadan kaldırılıp toplumsal bir bakış açısının yerleştirilmesi ancak Marksist bir eğitim ile mümkündür. Sovyetler Birliği’nde uygulanan “Politeknik Eğitim” sözünü ettiğim eğitim programına oldukça yakındır. Liberalist sistemlerde ise eğitim tamamen piyasalara tüketici yetiştirmek ve emeğine yabancılaşmış tek yönlü bireyler ortaya çıkarmak üzerine işlemektedir. Bu eğitim politikalarını işleyişte tutmak ve yeni liberal kuşaklar yetiştirmek hiç şüphesiz “Küreselleşme” adı altında devam eden modern sömürü sisteminin de nefes almasını sağlar. Liberal devletler, devleti bütün insanların ortak hedefine hizmet eden kamusal bir araç olarak görmezler, liberallerin rehber devlet anlayışı daha çok “Kalkınmacı Devlet” modellerinde rastladığımız gibi kendisini sadece ekonomiye ve piyasalara rehberlik etmekle sınırlandırmıştır ve bu rehberlik sivil topluma müdahale etmez. Bu da burjuvazinin giderek gücünü artırmasına ve sivil toplumla arasındaki uçurumun derinleşmesine yol açar. Ancak rehberlik hizmetini sosyolojik olarak da sağlayan bir devlet modeli siyasal eşitliği önemli ölçüde dağıtmaya özen gösterir. Lakin söz konusu bu rehberlik “Sosyal Demokrat Devlet”lerdeki gibi sınırlı değildir ve daha kapsamlıdır, Marksist’tir ve proletarya diktatörlüğünü örgütlemekle yükümlüdür.

Berker KOCAOĞLU

Berker KOCAOĞLU

The post SOSYALİZMDE KOLEKTİF TOPLUM VE EĞİTİM ÜZERİNE appeared first on POLİTİKHANE.

Politik istikrarsızlık ile toplumsal yozlaşma aynı terazi üzerindedirler ve birbirleriyle doğru orantılı bir şekilde ilerlerler. Eğer ki politika doğru uygulanamaz ve yöneticiler sadece bir sınıfın, birkaç elitin yararına, onların ceplerini doldurmaya yönelik bir yol izlerlerse o zaman sosyolojik yozlaşma da kaçınılmaz olur. Yani hangi taraf daha ağır olursa orası her geçen gün kuvvetini artırarak bir diğerini etkisi altına alır. Gerici ve muhafazakar hükümetler halkı sırf kendi menfaatleri için yozlaştırmaya yatkındır ve bu yozlaşma onlar için iktidar demektir. Toplumu yozlaştırma yoluyla yönetimi kalıcı hale getirmek veya uzun süre devam ettirmek hangi demokrasi türü uygulanırsa uygulansın ve söz konusu devlet her ne kadar demokratik olursa olsun ülkeyi bir tiranlığa dönüştürüp faşizm diktatörlüğünü pekiştirme riskini içerisinde barındırır. Ayrıca zaten yozlaştırmayı bilerek uygulayan bir siyasi yapılanmaya demokratik demek de baştan hatalıdır.

Bu yüzden de iktidar hırsıyla uygulanan bu türlü politikalar eğitimi gözden düşürmeye ve yöneticilerin mevcut nesillerinin devamı için kendilerine uygun olan eğitim sistemini yerleştirmesiyle uzunca bir süre devam eder. Bu süreç politik istikrarsızlığa yol açar ve en başta azınlık olan gericilerin çoğalmasına vesile olarak toplumun yozlaşma sürecini hızlandırır. Özellikle muhafazakar-milliyetçi yönetim biçimlerinde eğitim sistemi daha çok geçmişe dayanır ve öğretici, yenilikçi yanından çok tutuculuğu baskındır. Bu şekilde yetişen yeni bir nesil ilerici olamayacağından dolayı elitler için potansiyel oy toplama kitlesi olarak görülür.

Toplumsal yozlaşma çok geniş kapsamlı bir kelimedir. Sözünü ettiğim eğitim politikası, yozlaşma için en temeli oluştururken diğer belirtiler bu temelin üstünde şekillenir. Bunun başka bir örneği ise din konusudur, öyle ki devlet elitleri dini kullanarak da toplumu yozlaştırabilirler ve özellikle de kendi Rönesansını henüz geçirememiş olan İslam buna çok uygundur. Din amacının dışına çıkarılır ve toplumun itaat etmesini sağlamak için otoriter bir yapıya büründürülür. Eğitim ile zaten boyun eğdirilen nesil bir de din ile sıkıştırılır ve böylece yetişen yeni neslin “yozlaştırılma” süreci tamamlanmış olur. Bozulmuş eğitim sistemi ile yetiştirilmiş din görevlileri ise halka doğru bilgileri aşılamaktan çok elitlerin iktidarını pekiştirirler. Yani özet olarak toplumsal yozlaşmayı gerçekleştirmek ve itaatkar bir halk yetiştirmek isteyen muhafazakar elitler için eğitim ile din birbirinden ayrılamayacak kadar önem arz eder. Eğitim ile temel oluşturulur, din ile de pekiştirilir.

Berker KOCAOĞLU

Berker KOCAOĞLU

The post Politik İstikrarsızlık ve Toplumsal Yozlaşma appeared first on POLİTİKHANE.